Zoals ik al zei kwam mijn verlof eraan en gisteravond om 23:00 was ik dan eindelijk thuis.
Elmo begroette mij op gepaste afstand zonder te kwispelen, ofzo.
Ook dook hij zijn veilige hoek in met de "zwerfhondhouding".
(Stijf tegen de muur gedrukt, zittend met de staart om de heup geslagen. Oren half in de nek.)
Vanmorgen, bij het naar beneden komen, even een korte snuffel aan mijn been en een voorzichtig laag kwispeltje.
Het "Aah, wat lief moment" kwam even later.
Hij ging weer op zijn kleedje liggen en je kon zien dat hij door zijn "Rolo-dex van herinneringen" ging.
Opeens stond hij op van zijn kleedje, legde zijn kop op mijn knie, keek me vanonder zijn wimpers aan en ging weer liggen.
Net of hij wilde zeggen: "Check! Ik weet weer wie je bent. Welkom thuis. Jij bent wel lief."
Zucht. Smelt....



3 doggies
















