Onze lieve Stabij is voor de tweede keer in haar leven loops. De eerste keer was ze een beetje sloom, hangerig en moe. Niet super leuk voor haar, maar er was prima door te komen.
Nu zien we in een keer een heel ander gedrag. Onze dappere dodo is in een keer heel bang voor van alles en nog wat. We wandelen normaal gesproken twee keer ruim een uur per dag (naast plasrondjes) en gaan dan lekker op avontuur door bos, maar ook door dorpjes, eigenlijk van alles en nog wat. Ze is vanaf pups af aan overal mee geweest. Heel erg met beleid, maar ze is daardoor best wel wat gewend. Soms vond ze iets spannend, maar met een bemoedigend woordje en wat geduld liep ze altijd heerlijk rond. Ze vond wandelen gewoon heel erg fijn. Nu is de wandeling in een keer iets om heel erg bang te worden. We hoeven maar een wandelaar of een andere hond en nu inmiddels zo weinig als geluidje tegen te komen of ze is volledig in paniek en wil maar een ding en dat is zo snel mogelijk terug naar de auto. Ze trekt enorm en is niet meer te bereiken. Het is erg zielig om te zien, want ze is echt bang. Er heeft zich niks naars voorgedaan. De ene dag was ze aan het spelen met honden en lekker door de bossen aan het struinen. De volgende dag was elke hond en elk geluidje eng.
Volgens mijn partner moet ik me er maar niet al te druk over maken en denkt hij dat dit best wel weer bij trekt als de loopsheid voorbij is.
Nou heb ik geprobeerd te vinden of dit voor anderen ook herkenbaar is. En of het ook daadwerkelijk na de loopsheid weer is bijgetrokken. Ik ben iemand die niet zo makkelijk kan afwachten en iemand die vindt dat een hond lekker moet wandelen om energie kwijt te raken. Kortom, is er iemand die ervaring heeft met angst tijdens de loopsheid?
Alvast heel hartelijk dank!



2 doggies




