Lieve Zippo

Drie dagen geleden kwam de dag waarvan ik hoopte dat hij nooit zou komen, ik heb mijn allerliefste, trouw vriendje moeten laten inslapen.
Mijn lieverdje diende al ruim 2 jaar medicatie te nemen voor een lekkende hartklep. Sinds januari moest hij ook nog vochtafdrijvers nemen voor water op zijn longen. Dit ging geruime tijd goed, met ups en downs, vooral als het warm was had hij veel last van zijn ademhaling. Hij had dan een koelharnasje aan wat deugd deed of lag onder zijn geliefde struik in de tuin.
Sedert enkele dagen sliep hij opvallend veel terwijl hij ons daarvoor altijd achterna liep.
Vrijdagavond kreeg hij het zo benauwd, zijn hartje klopte veel te snel, hij was zo onrustig en ik zag in zijn lieve oogjes dat het niet meer ging
Ik ben dan s'avonds laat met hem naar de DA gegaan, zij heeft dan een foto genomen en zag dat zijn hartje en longen vol water zaten. Zijn medicatie opdrijven had geen zin. Het was tijd om hem te laten gaan. Hij is dan rustig ingeslapen.
Ik mis hem zo verschrikkelijk, hij was zo'n lief, slim, aanwezig, aanhankelijk hondje. Mijn eerste hondje, de oudste van een roedeltje van 4. Hij ging zo graag mee op reis, wandelen in het bos of lekker knuffelen op de schoot.
Lieve Zippo, mijn allerliefste maatje, ren nu maar vrolijk rond zonder pijn achter de regenboogbrug, samen met kleine Punto die je 7 geleden is voorgegaan. Ik hoop zo als mijn tijd gekomen is, ik je terug in mijn armen kan nemen en we voor altijd samen zullen zijn.

Dank jullie allemaal voor de deugddoende woorden.
Ik voel me zo verloren zonder hem, het is zo onwezenlijk dat hij er niet meer is.

 

Dank je voor je lieve woorden.
Punto was het kleindochtertje van Zippo en is op 9 maanden overleden na haar sterlisatie. De pijn is wel veel minder maar het gemis blijft.

 

Ik heb haar toen op advies van de DA laten sterliseren en de DA heeft ze veel te vroeg terug naar huis laten gaan (amper 3 uur na de sterlisatie).
Toen ik s'avonds in paniek naar de DA belde dat ze nog zoveel pijn had, kreeg ik als antwoord, dat is normaal, de ene hond heeft nu eenmaal meer pijn dan de andere, maak je geen zorgen. De volgende ochtend is ze in mijn armen gestorven. Ik ben er lang ziek van geweest.
Ik snap dat jij ongerust bent maar Punto was maar 9 maanden en heeft ook nog een slechte start gehad. De DA heeft wel onmiddellijk gezegd dat het haar schuld was.
Ik heb nu een andere DA, een super goeie waar ik het volste vertrouwen in heb.
Ik wens je heel veel succes met de sterlisatie van je lieverd, het loopt echt maar zelden mis.