Bij ons hielp het ook om de dingen even rustig te benoemen en de hond dan bij je te roepen, daar dan even voor belonen, ik zei dan altijd zoiets als: goed gezien/gehoord, dat is de buurman, de paarden, de postbode etc. etc. En dan bijv. even een klein spelletje, of een lekkertje, al naar gelang de situatie.
Natuurlijk kwam ze niet altijd, omdat ze veel te opgewonden was, dan haalde ik haar uit de situatie totdat ze rustig werd, en dan even positief afsluiten.
Het gedrag is er toen vanzelf uitgesleten. Ook verbood ik haar om al op de uitkijk te gaan liggen bij ons in de tuin, om naar passanten te kijken waarop ze kon reageren. Dus door het zicht weg te nemen neem je idd al een heleboel stress weg.
Dat honden zeker kunnen horen wat er aan de hand is buiten zonder iets te kunnen zien of horen, weet ik nog van mijn vorige hond Lola. We zaten eens op de grond samen, en ineens gromt ze naar me en kijkt me strak in de ogen. Wat ik eng vond, ze was een herplaatser een grote hond, en ik wist niet wat haar triggerde, dus ik stond maar liever op. Tegelijkertijd keek ik uit het raam en zag een buurman met zijn akita langslopen. Een hond waar ze een hekel aan had. Ze kon niet uit het raam kijken, de hond en buurman maakten geen geluid, er was verkeer. Zien en horen kon ze de hond niet, maar toch wist ze dat deze langs liep. Ik heb haar toen ook rustig toegesproken, "goed opgemerkt zeg, dat was de akita". En je zag duidelijk dat ze het prettig vond dat ik haar begreep.