Vorige week is ons teckel Teun van 8.5 jaar plots overleden.
Ik wil via dit bericht mijn ervaring delen, mijn verdriet wegschrijven en zijn er wellicht gelijkgestemde die het zelfde hebben meegemaakt.
Vorige week donderdagavond kwamen ik samen met mijn gezin (vrouw, zoontje en twee teckels) terug van twee heerlijke weken in Zeeland.
Net voordat we thuis kwamen had Teun in de auto overgegeven, maar hier dachten wij toen niks bij. We hadden het idee dat hij wellicht wagenziek was geworden.
Thuis gekomen zijn we de spullen gaan uitladen en toen bleek dat Teun ook binnen nog een keertje had overgegeven.
Ik besloot toen om de hondjes maar even uit te laten en toen viel het mij op dat Teun heel kortademig was.
Ik heb dit toen gefilmd en naar een bevriende dierenarts gestuurd. Deze gaf als advies om naar de praktijk te komen.
Bij de praktijk is Teun gecontroleerd en zijn er röntgenfoto’s gemaakt. Hierop werd zichtbaar dat Teun hoogstwaarschijnlijk vocht in zijn longen had en ook zagen ze dat zijn hartje iets vergroot was.
Teun heeft vervolgens een prik met vochtafdrijvers gekren en ik kreeg ook vochtafdrijvers mee voor de komen dagen. Voordat we weg gingen, hebben we Teun nog even bij het zuurstof gehouden.
Het doel was om de vocht in zijn longen weg te krijgen en als dit gelukt was, zouden we aan hartmedicatie gaan beginnen.
Eenmaal thuis gekomen vond ik na ongeveer een uur dat het niet beter ging met Teun. Hij bleef benauwd en ging ook heel raar hoesten. Bij de laatste hoest kwam ook nog wat rood vocht mee.
We zijn vervolgens direct naar het dierenziekenhuis gegaan en daar is hij opgenomen en in een zuurstofkooi geplaatst. Ik kon verder niks meer doen en ben vervolgens naar huis gereden.
Een half uurtje na thuiskomst werden we echter al gebeld dat het niet goed ging met Teun en of we met spoed naar het ziekenhuis konden komen. Het ging dusdanig slecht dat Teun ingeslapen moest worden.
We hebben toen als een gek een oppas voor ons zoontje geregeld en zijn naar het ziekenhuis gereden (Het was inmiddels 3 uur s’nachts)
Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen hebben we Teuntje direct in laten slapen. Na het overlijden kwam er direct een hele boel vocht uit zijn longen.
Het verliezen van onze teckel Teun is voor ons het ergste wat er tot nu toe in ons leven is overkomen. Ik heb het er erg moeilijk mee en blijf met de vraag zitten hoe het zo snel heeft kunnen gaan.
Wat hebben we het over het hoofd gezien. Achteraf gezien ga je terug denken of we signalen hebben gemist. Teun was altijd al wat langzamer met lopen, maar rende daarin tegen wel achter balletjes aan.
In december hadden ze wel een klein ruisje ontdekt, maar dit moesten we even aankijken. Aangezien hij nooit echt extreem buiten adem was, hebben we het ruisje ook nog niet verder laten onderzoeken.
Teun was gewoon lief en vrolijk als altijd en ook tijdens de vakantie leek zijn gedrag niet anders. Het enige wat wij merkte is dat hij af en toe moest hoesten, maar wij dachten dat dit kwam omdat hij gras aan het eten was.
Ook de bewuste donderdagochtend vond ik hem langzamer lopen dan normaal, maar aangezien hij vaker wat trager liep zocht ik hier verder niks achter.
Al met al is het in onze beleving heel snel gegaan en zagen we het niet aankomen. Hij was de jongste van de twee en we hielden eerder rekening met het overlijden van zijn oudere teckelbroertje Rens van 12.5.
Nu zijn we vooral aan het rouwen en ik merk dat ik er de hele dag mee bezig ben. Alle kleine dingen in en om het huis doen mij herinneren aan Teun.
Alles voelt een beetje leeg aan en ik vind weinig plezier in de dingen die ik doe. Ook de wandelingen met Rens zijn enorm wennen en voelen incompleet aan.
Er veel over praten helpt wel, maar ik probeer de stille momenten te vermeiden. Ik ga er vanuit dat dit gevoeld met de tijd wel weer zal slijten, maar voor nu is het gewoon enorm k.t.
Ook voor Rens vinden wij het enorm zielig dat hij zijn maatje kwijt is. Hij zal dit ook moeten verwerken. Hem alleen laten voelt daarom ook extra zielig.
Olaf.
Reageren
