Ofwel, voetafdrukjes in je hart.
We hebben vandaag helaas Dobby in moeten laten slapen. Hij had twee flinke bulten in zijn keel, daar was vorige week dinsdag een biopt van genomen, maar die uitslag moest nog komen. Vorige week was hij ook ineens blind geworden. Van het weekend ging het wel okee, ook met zijn zicht, met nog zijn favoriete wandeling naar de polder.
Vandaag werd ik wakker geroepen door mijn vader. Dobby lag precies voor zijn deur en hij moest naar de wc. Niets kon Dobby bewegen. Toen ik hem wou helpen met opstaan, beet hij me. Duidelijk niet in orde.
De dierenarts is thuis geweest, en omdat hij panisch is voor naalden, eerst in zijn bil geprikt. Toen hij eenmaal lag te snurken, de laatste prik. Nog een paar ferme snurken en toen... stil.
We hebben hem met de Dierenambulance laten ophalen en naar het crematorium hier in de wijk laten brengen. Lekker dicht in de buurt, want hij vond het hier zo fijn.
Dit is zijn laatste foto, bij de lange wandeling van het weekend. Dobby liep altijd voorop, behalve als ik 'te vroeg' af sloeg en Dobby verder wilde. Dan bleef hij achter, alsof hij wilde zeggen 'kijk eens hoe braaf ik ben, gaan we verder?'
Hij wou ook verder, alleen kon zijn lijf niet meer.
Dobby is 14 jaar, 6 maanden en 26 dagen oud geworden. Hij was 13 jaar, 6 maanden en ongeveer 3 weken bij ons.
Ik kwam hier op het forum toen ik mijn vorige hond, Chico liet inslapen. Dat was een langzaam aftakelend proces waarbij ik nog een jaar heb lopen twijfelen of het wel de goede beslissing was. Want had ik niet nog een rolstoel kunnen regelen, of dit of dat. Met Dobby's gaan heb ik meer vrede, omdat het patsboem zo snel ging en dan is het meer duidelijk.


Reageren








En na 13 jaar zijn de vragen die door anderen gesteld worden ook eigenlijk best herhalend, dus ik deed wat minder.















