Gistermiddag hebben wij onze 11 jarige Franse Bulldog moeten laten inslapen.
Ze heeft door de jaren heen aardig wat gezondheid problemen gehad.
- Tumor op haar poot
- Longontstekingen met opname intensive care
- Bacteriële infectie bij haar hersenen. Pittige operatie gehad
- Gehemelte verzakt waardoor ze bijna stikte. Hieraan geopereerd.
- Atopie
En met veel verdriet kregen wij begin December het bericht dat zij kanker had en nog maar een paar weken te leven had.
De tumor zat op haar oor en is door de weken heen flink gaan uitbreiden en gaan infecteren. Ze voelde zich niet meer comfortabel, liet haar eten steeds vaker staan en at praktisch haar favorieten snoepjes niet meer. Zelfs kipfilet, waar zij helemaal gek van was, liet ze staan.
Het plekje ontstond al lang geleden. Elke keer dat wij een afspraak hadden voor een apk of iets anders, vroeg ik naar het plekje.
Keer op keer kreeg ik te horen dat daar niets kan groeien en geen kwaad kon.
Ze krabbelde af en toe er aan, dan lag het open, verzorgde wij het, daarna genas het weer. Volgens de dierenarts was het een wrat dat vanzelf er af ging vallen. Dit gebeurde ook, daarna groeide er een grotere plek dat niet meer wilde genezen.
Het was kanker…
Ik verwijt de dierenarts dat ze haar niet serieuzer onderzocht hebben. In haar hele leven hebben wij bovenop haar gezondheid gezeten. Voor vrijwel ieder dingetje stonden wij op de stoep. Ik verwijt mijzelf dat ik dit keer niet alert was en niet op mijn gevoel ben afgegaan.
Schrijven is ook een manier van rouwen.
Ik mis je zo erg kleine big. Wij zien elkaar weer als mijn tijd er op zit.
Reageren
