Ik ben nu thuis en zal even wat uitgebreider reageren.
Mijn oudste australian shepherd kreeg haar eerste epileptische aanval toen zij 5 jaar en 2 maanden oud was, helaas was zij niet de enigste in de lijn, waren ook nog een half broertje en half zusje met epilepsie, die waren uit een later nest.
Mijn aus had elke 2 tot 3 weken meerdere aanvallen binnen 25 tot 36 uur, soms ook wel meer, en had ze 5 dagen achter elkaar aanvallen.
Mijn aus werdt door de reguliere dierenarts, eerst op Pexion gezet, dit deed niks, en leek het zelfs wel erger te maken, ze werdt overgevoelig voor geluid, waardoor ze van elk klein geluidje schrok.
Al vrij snel wist de dierenarts niet meer wat te doen, elke 2 tot 3 weken aanvallen was echt teveel, zij stuurde mij door naar de neuroloog Paul Mandigers.
Bij hem kon ik al snel terecht, en dat was maar goed ook, de Pexion moest ik gelijk afbouwen, en ik moest gaan starten met kaliumbromide ( toen epikal, nu heet dat libromide ), ook dit deed niet genoeg, na een tijdje kreeg ze er nog een medicijn bij, het humane medicijn levetiracetam ( ook wel kepra genoemd ), met deze combinatie ging ze steeds beter, van elke 2 tot 3 weken gingen we naar 4 weken, soms zelfs 6 tot 8 weken tussentijd.
Op een gegeven moment moest ik de levetiracetam 3 keer per dag gaan geven in plaats van 2 keer, dus eigenlijk een dosering erbij, maar dat had ik verkeerd begrepen, ik dacht de dosering die zij op een dag kreeg ( 2X daags 375 mg ) verdelen in 3 delen.
Ze kreeg dus vanaf dat moment 3 X daags 250mg, en wat deed ze het daar goed op, we begonnen maanden en nog meer maanden te tellen, zelfs het jaar werd bereikt, en ook na dat jaar telde we nog even door, ze was bijna 18 maanden aanval vrij.
Doordat haar lever waardes wat aan de hoge kant waren moest ik toen ze 14 maanden aanval vrij was de libromide iets af gaan bouwen, helaas was dit niet de juiste beslissing, en kreeg ze ongeveer 2 maanden na afbouwen weer aanvallen, toen wasze die 18 maanden aanval vrij.
Vanaf het moment dat ze weer die eerste aanvallen kreeg ging ze weer slecht, het was toen elke7 tot 10 dagen raak, en weer meerdere aanvallen binnen 24 tot 48 uur, soms wel 7 of meer.
Weer met haar naar de neuroloog, de libromide weer opbouwen en ook gelijk een derde medicijn erbij, de phenoral, na een poosje ging ook dit weer goed, had de libromide langzaam opgebouwd, ze kreeg niet meer de oude dosering maar wel iets minder, de aanvallen bleven steeds langer weg, dus ik vond het goed zo.
Ze had van al die medicatie wel enorme honger gekregen, en ze was wat slapper in haar achterhand, viel af en toe om.
Maar ondanks dat genoot ze van het leven, liep ze tot bijna het laatst nog 3 wandelingen mee, meestal 2 wandelingen van 45 minuten tot een uur, en 1 iets kortere.
Ook speelde ze nog met de flatcoated retriever van mijn ouders en mijn jongere aus ( flatcoat nu 3, en mijn toen jongere aus bijna 7 ).
Helaas ging ze vorig jaar augustus heel snel achteruit, ze viel af, en kon op een gegeven moment niet meer opstaan, 24 augustus hebben wij haar laten gaan, nadat ze eerst nog allerlei onder zoeken heeft gehad om uit te zoeken waarom ze zo snel afviel ( echo, groot bloedonderzoek, nergens kwamen gekke dingen uit ), achteraf weten wij waardoor ze zo was afgevallen, op de dag dat we haar in lieten slapen kregen we van de dierenarts te horen dat ze bijna geenbespiering meer had, dat was ook de reden dat ze niet meer op kon staan.
Toen wij haar in lieten slapen was ze 2 jaar en een maand aanval vrij.
Dit is een beetje een korte samenvatting wat wij allemaal hebben meegemaakt met mijn meisje.
Reageren
