Hi all,
Ik weet niet zo goed waar ik naar toe moet met mijn gevoelens dus ik dacht, ik schrijf het van mij af op een plek waar andere het begrijpen.
Onze lieve boerenfox is aangereden en overleden. Mijn man heeft nog een aai over zijn bol kunnen geven voordat hij vertrok. Gelukkig heeft hij dus niet geleden. Wij hebben een enorme tuin en hij loopt ook eigenlijk overal los, zo ook zaterdag op de dijk voor ons huis waar amper auto’s rijden. Helaas dit keer wel. De bestuurder reed normaal, niets geks maar onze boerenfox heeft op een of andere manier een rare sprong gemaakt waardoor hij onder het achterwiel terecht kwam.
Ik zag hem aan komen rennen zoals ik hem iedere dag zie. En opeens pats boem, weg. We hebben hem een mooi plekje in de tuin gegeven waar hij altijd op de uitkijk stond (blaffen natuurlijk).
Nu is het zo vreselijk stil in en rondom huis. Geen geblaf, geen gebedel om eten.. niets. Ik ben boos en verdrietig dat hij maar 8 jaar is geworden en niet meer opgroeit met onze zoon van 2 jaar.
We proberen te lachen om de gekke dingen die onze hond deed, om de leuke dingen die we met hem hebben beleefd maar toch is het verdomde moeilijk!
Ik vind het zo stil dat ik stiekem al heb gekeken naar Boerenfox pups maar ik wordt al misselijk bij de gedachte. Het voelt als verraad en vervanging. En toch wil ik heel graag een hond op ons heen. Voor de gezelligheid en veiligheid.
Geen idee waar ik naar toe wil met dit verhaal. Een beetje erkenning wellicht. Ik hoop in ieder geval dat jullie hondjes heel oud mogen worden!

Reageren




