Ik blijf je maar missen....

Nog 2 maanden en dan is het alweer een jaar geleden. Op 23 maart 2009 heb ik je laten gaan en er is geen dag geweest dat ik niet aan je gedacht heb.

Mijn lieve meisje, sinds je er niet meer bent ben ik niet meer dezelfde geweest...

Ik mis mijn lieve Blondie zo enorm veel en nog steeds kan ik er geen vrede mee hebben en blijf ik me schuldig voelen....

Mijn allereerste eigen pupje, mijn allereerste eigen golden. Wat was je een trouwe vriendin voor me, wat heb je me toch gesteund en getroost....

Het spijt me zo mijn lieve meissie dat ik je heb laten gaan, dat ik je niet trouw kon blijven terwijl jij zo trouw aan mij was....

Je was nog geen eens 2, je hoort nog hier bij mij te zijn.

Nu gaan we verhuizen naar een nieuwe wijk, een nieuw huis met een tuin en je kan niet mee...

Wat zou je toch genoten hebben van de sneeuw nu, dat zou je zo prachtig gevonden hebben.

Ik mis je zo ontzettend veel mijn allerliefste Blondie, je bent en blijft mijn absolute toppertje ookal vonden sommige je een onbetrouwbare agressieve hond. Voor mij was je een wereld maatje, een beschermer, een vriend door dik en dun, je was en blijft voor altijd mijn meissie

Ik zal je echt nooit vergeten, ik mis je elke dag, ik hoop dat je me vergeven kan....



Ik moest het even kwijt, ik moest het gewoon even van me afschrijven....

..
Heel erg veel liefs & sterkte.
Ik hoop dat jullie nieuwe huis snel aan zal voelen als een thuis!

Lieve Chocomelk,

Ik kan me jouw gevoelens zo goed voorstellen! Toch zal er een tijd komen dat je het een plekje kunt geven, en dat dat wat langer duurt is helemaal niet erg! Ik wil je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd voor jou, ook nog een verhuizing voor de boeg is ook niet niks.

Sterkte.

Ellen.

ik begrijp je verdriet heel goed,, en inderdaad tijd gaat gewoon door,(snel) mn vailenie 3 en half jaar..en nog steeds mis ik dr..en huil nog vaak..laiverd er veel over praten.huilen,,das goed..en mag..je hoeft je zelf niks te verwijten.(ook al doe je dat toch gauw)weet zeker dat ze het heel goed bij je heeft gehad,,ook al was het kort..denk aan de leuke momenten,..GEEF HET EEN PLEKJE ,HOE MOEILIJK OOK.. sterkte liefs en knuffels van ons

veel sterkte,weet hoe het voelt,mijn schat is nog maar 22 dagen geleden ingeslapen,mis hem elke dag :(

heel veel sterkte
in je nieuwe huis en ik weet hoe je je voelt bij mij is het net zo 3 jaar geleden van amper 3 jaar veel te jong mis haar ook nog steeds
sterkte

Lieve Choco..
Ja, dat was heftig vorig jaar rond deze tijd.. Alweer een jaar geleden en toch nog zo dichtbij..

Ik weet nog bij de wandeling, dat deze foto gemaakt is.
Hier straalt ze zóveel rust uit, was ze zo relaxed..


Maar ze had haar andere kant he, dat ze plots niet te vertrouwen werd.
Jij snapte haar, kon haar op dat moment helpen, maar andere mensen hadden die feeling niet. Ook je dochtertje niet.. Voor haar is het beter zo. En ik denk voor Blondie ook. Geen 'zwarte' momenten meer, dat de knop in haar koppie even omging..

Rust voor dat mooie, blonde hondenkind.

En toch, jullie gaan verhuizen, maar Blondie gaat mee hoor
Die heeft geen koffertje nodig, die zal jullie in de gaten blijven houden. Vergeet niet, een dier heeft onvoorwaardelijke liefde!
Blondie zal weten dat jij hebt gehandeld omdat jou dat het beste leek op dat moment En alleen maar liefde voor jou hebben, zoals jij dat ook voor haar hebt.

Koppie op Choco

Liefs Marit

Hoi Choco,

Ik kan me de situatie van vorig jaar ook nog wel herinneren. Ik weet dat je hebt gedaan wat het beste was, maar het zal bij jou nog steeds twijfelachtig zijn. Het risico wat aanwezig was met Blondie, kon je zeker niet nemen!! Je hebt haar weer de rust gegeven, die ze zelf soms niet kon vinden! Het schuldgevoel hoort erbij, omdat je hebt moeten kiezen voor het leven van jouw Blondie. Er komt een tijd dat je het echt wel een plekje kan geven. Ook al blijft het altijd moeilijk op bepaalde momenten. Ik denk nog bijna dagelijks aan mijn Buster die nu al bijna 2,5 jaar niet meer bij ons is! Zolang je jouw kanjer niet vergeet, blijft ze verder leven en waar jij bent, zal ze aan jouw zij staan...Misschien dan niet in levende lijven, maar ze is er zeker! Nogmaals heel veel sterkte om dit verlies te kunnen verwerken....Ik hoop toch dat je kracht kan putten uit die mooie herinneringen aan Blondie...De momenten waar ze die lieve Blondie was die ze nu ook weer is bij de regenboogbrug...

liefs Monique

Veel sterkete, ik heb 4 maanden geleden Indy ook moeten afgeven, hij was ook nog maar 5,5 jaar dus ik weet hoe je je voelt ...
Grtz,

Wat verdrietig.......
Dat gemis moet als een gat in je hart voelen...
Maar Blondie heeft je allang vergeven hoor, ze weet heel goed hoeveel je van haar houdt. Honden zijn slim hoor!

heel veel sterkte.

groetjes noor en een troostend pootje van jazzy

Beste Choco,
Wat goed dat je je verhaal deelt. Het is één en al liefde, dus wat zou er dan te vergeven moeten zijn? De ziel van Blondie is achter de sluier en 'begrijpt' en 'weet'. Droom je wel eens over haar? Mijn hond Koen was de eerste hond waar ik afscheid van moest nemen; hij moest zeer plotseling inslapen. Ik voelde me niet schuldig, maar intens intens verdrietig. Maandenlang kreeg ik dromen en daarin bleek steeds dat hij na de dood wakker werd in een andere realiteit. Pas toen ik eindelijk begreep dat hij daar gelukkig en op zijn plaats is, en dat ik hem op een dag weer zal zien, hielden deze dromen op. Nu 'voel' ik hem nog regelmatig om me heen. Onze geliefde honden verlaten ons nooit, wat er ook is gebeurd!

Heel erg bedankt weer voor jullie lieve reactie's!

Het blijft gewoon zo moeilijk omdat je toch altijd vragen houdt. Vragen als: heb ik het wel echt voor haar gedaan, heb ik het gedaan omdat het echt niet meer ging of omdat ik zo radeloos en machteloos was, had ik niet nog meer kunnen proberen, ze was verders zo lief en trouw was het wel echt nodig.....

En er is niemand die je hier antwoorden op kan geven helaas...

Ik weet dat ik het niet meer ongedaan kan maken en ik weet dat ik mezelf er niet mee help om zo te denken, maar het is zoooo moeilijk.

Ze was zo'n geweldige hond voor mij, een betere hond kan ik nooit meer krijgen....

Het is en blijft toch anders dan wanneer je een zieke hond moet inslapen. Bij een zieke hond is het lijf op, kan de hond niet meer en wordt je beslissing eigenlijk gemaakt door de ziekte van je hond. Bij Blondie heb ik en ik alleen deze beslissing moeten maken, ze was een gezonde jonge hond in de kracht van haar leven en dat maakt het toch allemaal net iets anders vind ik

Normaal kan je toch een stukje troost vinden in het feit dat je hond ziek was, nu kan ik die troost niet vinden. Ook al zeggen een hoop mensen wel dat ze eigenlijk ook een soort van ziek was, maar toch voelt het niet zo....

Ik mis haar gewoon zo verschrikkelijk veel, ze was echt mijn allesie, mijn liefste hondenmeissie, ze heeft zo veel voor mij betekend


Het doet me wel echt goed jullie lieve berichtjes te lezen, om te lezen dat andere mij wel een goed baasje vonden, dat andere mijn beslissing wel goed vonden, want als ik aan mijn lieve meissie denk dan voelt het vaak toch anders ook al hield ik enorm veel van haar, nog steeds trouwens...

Ik kan wel zeggen: ik kan me voorstellen hoe je je voelt, maar dat kan ik niet!
Ik ken jou niet en heb Blondie niet gekend en daarbij heb ik (gelukkig) nog nooit een hond weg hoeven te brengen...
Toch wil ik je wel heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je ooit de rust kunt en zult vinden
om het een plaats te geven en ermee te leven...
Blondie zal altijd bij je zijn en ze weet dat je heel veel van haar houdt!

hoe is ie x

Ja, ik weet ook nog van je topics over je geliefde meisje...
Het voelt zo oneerlijk en natuurlijk is het gemis heel groot...
Jij hebt gedaan wat je kon en je bent een goed bazinnetje geweest, alleen je gevoel is zo anders.
STERKTE!

Groetjes, Anita.

Lieve Choco, ik heb dit bericht al een paar keer gelezen, maar wist niet goed te reageren tot nu toe. Je allerliefste Blondie was helemaal geen onbetrouwbare agressieve hond, maar een hond met veel problemen. Gelukkig voor haar kon jij door haar gedrag heenkijken en haar mooie ziel zien. Ik weet zeker dat zij ook aan je denkt en met je mee wandelt naar het nieuwe huis. Je hebt haar nog een fijn leventje kunnen geven, ook al was dit van hele korte duur. Ik geloof niet dat zij gelukkig is geweest met haar agressie, net zoals Raki dat niet was. Ze rust nu in vrede en weet dat jij haar altijd trouw bent geweest. Juist ook door de moeilijke beslissing te maken die je hebt gemaakt. Je deed het allemaal voor haar, voor haar welzijn en voor dat van je dochter. Heel veel sterkte, blijf maar rouwen. Er komt een dag dat je het een plaatsje kan geven.

Chocomelk,
Goh is het al een jaar geleden dat je je lieve meisje heb moeten laten gaan? De tijd heelt alle wonden zeggen ze, Blondie leeft verder in je gedachten..

Sterkte!

Ach wat erg en wat jong....
Mijn Joshi is nu net drie dagen overleden, ook ik moest haar laten gaan,hij was oud en moe.....
Zal ik over een jaar ook nog die pijn voelen.
Veel sterkte, het komt allemaal weer boven

natuurlijk was je een goede baas, anders had je deze beslissing niet kunnen nemen..

Je hebt verantwoordelijkheid genomen en gedaan wat het beste is voor jullie en voor blondie.. Je had niks beters kunnen doen..

De situatie uit de hand laten lopen en achteraf met grote problemen zitten.. daar had niemand wat aan gehad, ook blondie niet..

kan me jou verhaal nog wel goed herinneren toen ik haar foto zag... Heel veel sterkte..

Snap heel goed hoe je je voelt, maar je moet je laten leiden door de gelukkige momenten samen... die jullie WEL hebben kunnen delen

Ook nu weer....veel sterkte. Ik heb het vorig jaar helemaal gevolgd en heb veel bewondering voor de stap die je toen durfde zetten, maar kan begrijpen dat je nu, een jaar later er nog steeds verdriet van hebt.