Mijn man wil dolgraag een kat, Jolie (dalmatiër 11,5 jaar; zéér jong van geest, haar "grootmoeder" is 18 geworden) is opgegroeid met katten, de katten waren 6 maanden toen ik Jolie in huis haalde. De katten krabde haar neus altijd open.. wat ze natuurlijk niet leuk vond maar Jolie werd groter en begon terug te vechten... sindsdien is het geen kattenfan (én dalmatiërs zijn ook wel een beetje jachthonden).
Het is eigenlijk pas "goedgekomen" toen ik het huis uit ging en ik dus niet meer bij mijn mama en de katten woonde...
Als we een wilde kat in de tuin of op wandeling zien dan loopt Jolie altijd achter de katten aan.. ze heeft nog geen kat dood gedaan, maar wel al een rat... (zo groot als een kat)
Mijn ex had een kat en die ging meestal naar een andere kamer dan die waar Jolie in zat, ik moest haar toen heel erg in het oog houden voor de veiligheid van de kat.
Dus de reden waarom ik twijfel is voor de kat haar veiligheid... Nu vroeg ik me af of het zowiezo onmogelijk is en "not done" of dat het misschien wél kan lukken als we een kat nemen uit het asiel die bv goed om kan gaan met honden... bv tekst bij een bepaalde asielkat: "Zijn baasjes hadden ook een hond en dat ging goed samen, maar andere katten mochten niet op zijn terrein komen." (letterlijk overgenomen van een asielkat zijn pagina)
Het is destijds begonnen doordat de katten Jolie altijd lastig vielen, dus misschien met een "aangepaste" kat (ik bedoel één die met honden kan)? Mijn andere hond Sooki (dalmatiër, bijna 8) heeft geen ervaring met katten.
Mijn man had tot eind 2017 ook een hond en ik vind het zo lastig om "te eisen" dat er geen kat komt terwijl ik zelf 2 honden heb waar hij het niet altijd even gemakkelijk mee heeft en die ook allebei nog zeer gezond zijn.
Iemand raad? Of heb ik gelijk en kan ik geen kat in huis toestaan?



Reageren





















