hond VS mens

Mensen

En waarom?
Ik ben hier namelijk nog geen hond tegen gekomen die heeft gereageerd op 1 van de topics hier op het forum!
Baasjes daar in tegen reageren meestal snel!

groetjes Christel

Ik las deze op een Boxerforum:

Ik heb meer vertrouwen in vier poten en een kwispelende staart,
dan in twee benen en een uitgestoken hand.

Ja, ik heb meer vertrouwen in mijn goudvis dan in een mens. Voorspelbaarheid geeft vertrouwen.
Nogal wieddus.

een hond kan je alles vertellen en je hoeft niet bang te zijn dat ze je geheim doorvertellen. bij een mens weet je het maar nooit. het kan wel zijn dat ziggy al mijn geheimpjes aan de kat vertelt, maar daar kan ik wel mee leven

@Tens

hond:
paringsdrift, eten, plaats in de roedel

mens:
sex, geld, status

Ik vind de mens helemaal niet onvoorspelbaar, niet meer of minder dan een hond. De mens is goed in het camoufleren van zijn driften, that´s all.
Die camouflages kunnen de mens gecompliceerd doen lijken, maar dat is hij niet.

barmhartigheid, zelfopoffering, schuldgevoel, moraliteit zijn niet aangeboren maar gevormd door de groepsverwachting.
Daar gaat geen gecompliceerd denkwerk van de mens aan vooraf. Hij doet wat gunstig voor hem is, wat van hem verwacht wordt.


Ik vindt dat altijd zo'n rare vraag.
Je basseert je gevoelens voor honden namelijk op de menselijke eigenschappen die je zelf op honden projecteert..

Wat is dat voor stelling?
Als ik het gezelschap van een dier prefereer boven die van een mens, projecteer ik helemaal niks.
Ik ben nogal op mezelf en gek op honden.

Vriendelijke groeten aan jou en je goudvis.
Rudi

Je weet veel van gedragskunde voor iemand die "nogal op zichzelf" is.

Ik heb trouwens niet écht een goudvis hoor.
Wel een paar andere soorten karpertjes:
molly's en een meerval.

Hmm tja ik hou zowel van honden & mensen.
Maar ik denk dat als ik moet kiezen voor de hond kies.. Spreek nooit tegen en is je altijd trouw!

De onvoorwaardelijke liefde van een hond voor zijn
baasje heb ik al als kind gezien bij de hond van mijn
grootvader.
De hond kwijnde weg, toen mijn opa stierf en ontsnapte elke dag naar het graf, ging op het graf liggen en huilde de hele tijd.
Als dat geen onvoorwaardelijke liefde is en echt
geen aangeleerd gedrag omdat hij dan ziet dat het effect heeft.
Vergelijk het maar eens met mensen, die een parnter
verliezen, laatst nog mijn over over buurman.
Huilend stond hij bij me, hij wilde niet meer leven,
want zijn vrouw was dood, pas, wilde niet meer verder.
Tot twee of drie weken erna. Ik zag diezelfde man,
helemaal opgefleurd en aan zijn zijde een nieuwe vrouw. Zat de liefde toch niet zo diep, dacht ik.

Na een huwelijk van meer dan 40 jaar, trouwens.