" Dank je, bij ons valt het mee. Tis enkel met de kindjes dat hij gemakkelijker blijft bijten. "
Als kind van zes jaar was ik gaan schuilen onder de tafel voor de Mechel van ca 6 maanden die we te logeren hadden. Die beet nogal, sprong op en ik had te weinig invloed op hem om het te kunnen stoppen.
Die hond was niet echt jonge kinderen gewend, en zat normaliter in een kennel. Hij was druk en happerig. Zou dus wel adviseren om de pup en kinderen goed te begeleiden.
Mijn herder als pup kreeg een (rustige) nee te horen als hij ons in de enkels, kuiten e.d. beet en direct gaven we alternatief waarin wel gebeten mocht worden. En dat werd dan een kort trekspelletje en beloond met JA of goed zo.
Ik had hier een klein jute bijtrolletje of meerdere fleecetouwen die ik in elkaar gevlochten had. Daar kon hij mooi de tanden in zetten.
Het bijten wordt vanzelf inderdaad wat minder, maar eerlijk gezegd zijn de meeste toch wat gericht op kuiten en enkels van mensen. Wij deden dan ook vaak het verrassingseffect, van hem aflopen, maar eigenlijk weten dat hij achter ons aan zou komen om te nippen.. dus draaiden we onverwachts soms om en zeiden weer NEE (wel met een beetje glimlach, want ergens is het best grappig donderstraal gedrag). Hij schrok soms ietsjes, maar had prima door dat wij niet in onze benen gebeten wilden worden whaha. Kun je je kinderen ook het best aangeven, en niet te druk laten doen in hun bewegingen. Veel herdertjes worden zelf dan juist ook druk en happerig.
Voorzichtig op een speelse manier wat oefeningen zoals zit aanleren met die bijtspeeltjes kan ook. Vond dat zelf altijd heel prettig, omdat spelenderwijs je een hondje dingen aan kunt leren en tegelijkertijd haal je dan de focus even af van het drukke hapgedrag.