"Ondanks dat het een klein dorpje is komt er toch veel verkeer langs en komt het ook regelmatig voor dat dorpsgenoten elkaar tegenkomen precies voor ons huis...u raadt het al...blaf blaf blaf terwijl er niks aan de hand is.
Nu is Freddie denk ik gewoon een ''beetje'' waaks waar ik verder niet heel veel moeite mee heb maar ik had gedacht na 7 weken dat hij niet meer aan zou slaan als mensen buiten staan te praten of als er een autodeur dichtgedaan wordt.
"
Het is typisch iets wat je echt aan/af moet leren als je niet wilt dat er om een poep en een scheet wordt aangeblaft. Wij zijn er al vroeg mee begonnen. Met name omdat ik eerder een oudere hond had overgenomen die dus ook op alles aansloeg en ik klachten ontving uit de buurt.
Zelf zette ik in op zoveel mogelijk op tijd te signaleren voor er geblaft zou worden. Woordje nee kende hij al, dus dat gebruikte ik. Bij stil zijn en kijken, benoemde ik het. Goed zo, Stil. En beloning. Bij toch blaffen, nee en weghalen bij raam en geen beloning.
Wij hebben ook een voortuin waar we zitten. Daar lopen mensen over de stoep. Bij alert worden, zelfs het minste geringste grommetje of wrafje was het nee, en deed ik hem even naar binnen. Kort hoor. Maar echt voor het idee.
Kwartje viel redelijk snel, want als er mensen passeerden en hij bleef stil werd dat direct door ons weer geprezen en beloond.
Binnen ook telkens opletten, dus op een bepaald moment kon ik ook belonen zonder dat ik wat zei op voorhand. Als er dan mensen voorbij kwamen en hij bleef stil en alleen kijken, dan benoemde ik dus ook weer dat het zo fijn was dat hij Stil was en soms beloning door aandacht geven en soms voerbeloning. En ik benadrukte dan het woordje stil.
Ik benoem trouwens wel meer. Postbode werd ook benoemd, omdat dat een bijna dagelijks ritueel is dat mensen hek inkomen om iets in de deur te doen en dan weer weggaan. Heb liever niet dat daar ook op wordt aangeblaft, dus daar lag ook mijn focus.
Om niet volledig de waaksheid eruit te halen, stond ik wel aanslaan bij vreemde taferelen toe. Of ineens vreemde mensen op de plaats of voor het hek. Maar daarna als ik het heb gezien, dan moest het weer over zijn met een stil.
Bij aanbellen ben ik nalatig geweest. Dat ging lang ok, tot een bepaalde leeftijd en hij niet te stoppen meer was met blaffen en visite werd gewoonweg besprongen uit enthousiasme. Kleine tip om daar ook vast aan te werken. Het prettigst is om ze aan te leren om op een specifieke plek te gaan liggen en daar ook te blijven en de mond te laten houden. Vergde bij mij een lange adem, want ik moest telkens terug om de hond toch weer terug op de plek te zetten. Telkens weer kleine stapjes en per deel dingen belonen. Dus het stil zijn was al een beloning waard, maar ook het op de plek blijven. Ultieme beloning daarna was dat je ze erbij kon roepen.
Vergde trouwens ook wat geduld van de persoon aan de deur... ik meldde altijd maar dat ik even aan het oefenen was en dat ik écht de deur open zou komen doen ....
Maar het heeft wel gewerkt. Ik kan nu normaal de deur opendoen voor mensen zonder dat de honden als een idioot te keer blijven gaan. Want dat kon in het begin nog voorkomen, zo'n herder ineens op de vensterbank heftig blaffend.