Zoals het een echte labrador betaamt, is Luna een wandelende stofzuiger. Ze eet echt alles. Gek op groente en fruit, werkt vakkundig elk minuscuul broodkruimeltje weg, is sneller dan het licht als er een keer chips op de grond valt en elke wandeling is eigenlijk gewoon een rondje langs het lopend buffet.
Bij het dierenparkje hier in de buurt ruimt ze met liefde alle etensrestjes die aan de verkeerde (of in haar geval goede) kant van het hek zijn beland op. Aardappelschillen, blaadjes sla, schillen van spruitjes, worteltjes... En ze helpt de plantsoenendienst graag door al het menseneten dat in de berm ligt op te ruimen (lees: vreten). Waaronder, maar zeker niet beperkt tot: een halve big mac, een appelkaneelbroodje, een pizzakorst met knoflookolie en recentelijk een broodje tonijnsalade
Luna draait er haar poot niet voor om. En haar maag gelukkig ook niet trouwens 
Maar laatst had ze een openbaring: niet al het menseneten is lekker
Ze had weer eens iets uit de berm geplukt en bleef ineens stokstijf staan. Ze spuugde het zorgvuldig uitgekozen 'snackje' uit en keek me heel zielig aan. Bleek dat ze een halve jalapeñopeper had gevonden. Dat was toch even een verkeerde inschatting 
Wel een beetje sneu maar kon er stiekem wel om lachen. Alleen jammer dat ze er niks van heeft geleerd 


Reageren
.
"

Wat er maar in huis gebeurd aan eten daar zit ze bij....ze krijgt genoeg al denkt ze van niet, hele komkommers gaan er hier door zodat rupsje nooit genoeg ..toch heus genoeg krijgt.






, maar wat ze op straat zelf vond, mocht ze van mij meenemen. 
Ze heeft goede en slechte dagen. We moeten het maar accepteren haha. Maar, de volgende keer dat ik een hond neem zal mijn eerste vraag zijn: “hoeveel houdt hij/zij van eten...?” "
) 