Onze Mickey is gisteren ochtend overleden op weg naar de DA hij was net 13 geworden.
Hij was al van vorige week terug aan het sukkelen.
Twee jaar geleden heeft hij plots pancreatitis gekregen, deze was chronisch geworden.
Maar al bij al was hij er goed terug bovenop gekomen.
Vorig jaar dan weer eens hervallen waar zijn lever en gal ook ontstoken waren.
Dit waren moeilijke tijden, maar onze vechterd kwam er toch maar weer boven op.
Vorige week was het weer allemaal terug. Hij at nog gecombineerd met wat voeding in een spuit.
Maar hier kreeg hij plots ook nog eens suikerziekte bij.
En hij was plots heel erg slecht te poot(heel erg zwak), maar opgeven werd nog niet aan gedacht.
Hij wilde nog eten, spelen, wandelen en opgeven stond net zo min in zijn woordenboek als in het mijne.
Als je een huisdier hebt dan kijk je niet naar de kosten je doet wat je moet doen.
Uiteindelijk kijk je er ook niet meer naar als een huisdier maar als een kind.
Maar van maandag op dinsdag ging het dramatisch slechter.
Zijn hartklep probleem dat hij al 5 jaar had maar volledig onder controle was was plots ook erger geworden.
Eten en drinken was echt een belasting geworden zelfs met spuit.
En we waren klaar voor DE beslissing te maken.
We waren op weg naar de DA gisteren ochtend en op enkele minuten van aankomst stierf hij in mijn armen.
Het is een enorm gemis en het beeld van het laatste moment spookt me continue door mijn hoofd.
Heb ik te lang gewacht met de beslissing te maken omdat ik hem toch maar niet kwijt wilde.
Ben ik de egoist geweest en heb ik meer aan mijn eigen gedacht dan aan hem.
Ik weet het niet, hopelijk vergeeft hij het mij dat ik toch ben blijven proberen.
Maar nu kan hij terug samen met zijn broer spelen.
Reageren
