" Bedankt voor de peptalk. Dat doet me goed. Mijn man zei het ook al,dat ik tè goed mijn best wil doen en dat ik het iets meer los moet laten. Dat is dus nog een dingetje waar ik aan moet werken.
Met onze vorige Jack Russell,onze 1e hond,heb ik toch wat steekjes laten vallen en jack russels en eigenlijk alle honden hebben wel een goede stabiele leiding nodig. Ik weet wat me te doen staat.
Net even een heerlijke wandeling gemaakt met hem,al vindt hij wandelen nog steeds spannend maar hij slaapt nu lekker bij me op de bank. "

Stabiliteit is zeker nodig. Maar m.i. wordt dat soms verkeerd ingevuld.
Naar mijn persoonlijke mening gaat stabiliteit in de 1e plaats niet zozeer over regels, wetten, verplichtingen waaraan een hond zou moeten beantwoorden, maar speelt het zich op emotioneel gebied af.
Als ik het even plastisch mag omschrijven:
Als je een huis wil bouwen, is de eerste vereiste een stabiele grond. Een bodem die rotsvast is. Dan ga je de fundering leggen. Opnieuw: betrouwbaar, standvastig, een onverwoestbare basis. En pas dan begin je aan het huis, het kader. Als de fundering sterk is, kan je tijdens het bouwen nog vanalles aanpassen, herbekijken, afbreken en opnieuw beginnen. Geen probleem, want je basis is stabiel.
Zo zie ik het ook met de relatie tussen hond en mens. Eerst een stevige basis laten groeien, waar het draait om: betrouwbaarheid, geduldigheid, vriendelijkheid, er altijd zijn voor elkaar, ondersteuning bieden, zorgdragend,...
En daarop kan je het kader bouwen: jullie leefregels, de omgangsnormen, de gedragslijnen,...
En gaat er dan wat mis, of je wil gaandeweg bijsturen of omvormen, dan kan dat omdat de vertrouwensbasis sterk is. Geen probleem dus, als de bouw (opvoeding) niet perfect loopt, er is altijd die marge om te herbekijken, om een stap terug te zetten, een andere richting te kiezen, enz.
Dus de veerkracht om fouten te kunnen maken, daar zit net de stabiliteit, zeg maar.
Maar dat is dus mijn eigen mening, he. Ieder kan daar anders over denken... 
Wat het alleen-blijven betreft: ook dat keert terug naar die basis. De kern van het kunnen alleen-blijven gaat niet over begrenzing (zoals een bench), maar over: hoe voelt de pup zich.
En dat is waar je naartoe werkt: dat de hond de connectie legt tussen: ik ben alleen thuis = ik voel me lekker in mijn vel.
Het komt er dus op aan dat de hond zich in de eerste plaats ontspannen, relaxed, veilig en geborgen voelt in het huis. Zodat er geen reden is om te gaan slopen, janken, stressen.
En dan ga je beginnen oefenen met hem heel even alleen te laten.
Let hierbij op zijn stemming: doe de oefeningetjes alleen als de pup zich goed voelt, nooit als ie zich verveelt, ongewonden of onrustig is. Dus bijvoorbeeld eerst een lekkere snuffelwandeling maken, en als ie zich in huis ergens neerlegt om te rusten, dan stap je even de deur uit en je komt vrij snel weer terug binnen. Nergens nadruk op leggen: gewoon even buiten en weer binnen. Kijkt de hond nergens van op? Dan kan je even langer wegblijven (bouw op met minuutjes, niet meteen te lang). Zorg ervoor dat je nooit verder opbouwt als de hond onrustig wordt. Het is dus belangrijk bij die kern te blijven: alleen zijn = prettig. Er van daaruit kan je opbouwen, tot je een uur, twee uur, enz. kan wegblijven.
Hoe snel dit gaat, is afhankelijk van je hond zelf. Dus steeds kijken hoe de hond er zich bij voelt. Als je voldoende tijd neemt voor de basis (de hond voelt zich ontspannen), dan kan het daarna snel gaan.