Hallo,
Sinds een paar dagen hebben mijn vriend en ik ons schattige pupje Noa in huis, vandaag is hij precies 8 weken. Het is ons eerste hondje samen en ondanks dat ik me vooraf uitgebreid ingelezen heb, heb ik het geloof ik toch iets onderschat en vond ik de eerste dagen enorm pittig. Alles staat in het teken van het pupje, je kan hem geen seconde uit het oog verliezen of ergens ligt een plasje/er wordt ergens in gebeten, dus even zelf rustig koken of douchen zit er bijvoorbeeld nauwelijks in. Bij oververmoeidheid wordt hij heel wild en bijterig en is het ontzettend lastig hem tot rust te brengen. Een grote investering, maar ik ben ervan overtuigd dat het het helemaal waard gaat zijn uiteindelijk! :-)
Ik realiseer me hoe een enorme verandering het is voor zo’n pup om uit het nest weg te gaan en daarom hebben we tot nu toe vooral heel rustig aan gedaan (wennen in huis, nauwelijks bezoek, paar meter buiten wandelen). Ik merk wel al mini vooruitgang, Noa zoekt het liefst de hele dag door mijn veiligheid op door letterlijk op mijn voeten of tegen me aan te willen liggen. Als ik even opsta om een klein minuutje iets anders te doen (zoals naar het toilet gaan) en hem in de puppyren zet, begint hij al behoorlijk te piepen en doet hij direct een plasje (uit angst?).
mijn vraag; we zijn vandaag gaan kennismaken bij de dierenarts, Noa vond het enorm spannend. Lichamelijk was alles helemaal prima, echter de dierenarts gaf ook aan dat hij wel zeer angstig was. Is het mogelijk dat dit al iets zegt over zijn toekomstige temperament? Of is dit nog heel normaal? Mijn dilemma is ook; moet ik hem nu extra tijd geven om thuis rustig te wennen? Of aangezien hij angstig aangelegd lijkt te zijn, júist nu meer gaan inzetten op socialiseren? Hoe vind ik hierin een goede middenweg?
PS hij is opgegroeid in de woonkamer van de fokker met een super socialisatie. daar stond hij totaal niet bekend als het angstige hondje uit het nest of iets dergelijks.
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen!
Bedankt alvast!
groetjes, Stephanie

Reageren

