Ik bedoel iig niets verkeerd, ik geef alleen aan hoe ik naar super enthousiaste jonge honden kijk.
Misschien mag ik er nog iets aan toevoegen: ik heb heel veel gedrag geobserveerd en geprobeerd van heel veel mensen uit verschillende vormen van training te leren, gewoon omdat ik honden ongelofelijk boeiend vind. Ik sta open voor alles en geloof niet in methodes, ik geloof wel in hondentaal, en daar op gebaseerd durf ik echt te zeggen dat helaas lang niet alle baasjes maar iets van hondentaal weten en iig niet genoeg en niet vanuit de hond gezien. De vermernselijking is enorm, en dat terwijl een hond zo een totaal ander (en zo prachtig) wezen is. Puur en in 1e instantie op reuk gericht.
Laat ik het laten zien vanuit mijn huidige hond. Een stabiele, zeer sterke, wat heerszuchtige teef, die op hoog niveau werkt en opgeleid is (op diverse terreinen). Ze is volbloed bewaker, dat zit in haar genen, ze is er voor gemaakt en geboren. Dat wil zeggen dat zij altijd bezig is met het scannen van lichaamstaal van mens en dier om haar heen. Dat is haar informatie, ze ruikt, ziet en hoort het (met nadruk op het 1e). Alles wat niet "gewoon" is, springt er voor haar uit. Dat laat een alarmbel afgaan. Een hond die gaat liggen kan dat uit verschillende motivatie doen, ik kan raden, zij weet precies waarom. En dat liggen vele redenen kan hebben is voor mij volstrekt duidelijk en het is lang niet altijd als lief of leuk of vriendelijk bedoeld. Het is zelfs altijd vrij bepalend, want doordat de hond ligt, moet de ander iets, zeker als hij aan de lijn zit, of bv in een afgesloten ruimte zit met dezelfde hond (dan wordt negeren namelijk heel ingewikkeld). Zij zal dus nooit zomaar overal op af lopen, niet op mensen en niet op honden. Maar ze wil dat ook niet andersom. Is voor haar onlogisch en zou een bedreiging kunnen zijn. Dus bewaakt ze onze roedelgrens. Kan je zeggen: die is er buiten niet, nou echt wel hoor, wij zijn een lopend "territorium" voor haar. En in 1e instantie ben IK de 1e verantwoordelijke, daar heb ik hard voor moeten werken met haar, want dat kan je niet afdwingen, dat ontstaat door vertrouwen. Ze moet vertrouwen dat ik net als zij scan, en kan aangeven of het oke is of niet. Ik de keuze's maak en zij in "mijn" roedel veilig is.
Maar daar zitten gewoon grenzen aan, en heel eerlijk, als een andere hond op haar komt afgevlogen dan mag zij van mij best een houding aannemen dat ze er niet van gediend is. Nu ze stabiel en zeer volwassen is, is dat 9 van de 10 keer ook genoeg. De andere hond verstaat haar taal en bindt in of druipt af. Zet tie door, tja, dan heeft tie pech. Zeker als de baas van de andere hond gaat roepen "hij doet niets hoor". Nee dat zal wel niet, maar het is ongelofelijk onbeleefd in hondentaal, en de mijne zit dan aan de lijn (want ik heb al genoeg ellende -totaal onterecht- over me heen gehad)
Hond van TS en de herder hadden elkaar al gesproken voor de herder binnen dat veldje kwam. Ze wisten al heel veel meer van elkaar dan de bazen. De bazen praten met elkaar "kan het" en de honden doen precies hetzelfde en dan nog een beetje meer. Het is dus ook de vraag of de "aanval' van de herder zo'n verrassing was voor de jonge hond. Dat er na het "uit elkaar halen" vanuit de herder soort van verbale agressie ontstaat is logisch, de hele natuurlijke taal is onderbroken en hij reageert vanuit zijn herder zijn, en dan ook nog waarschijnlijk met een baas die hem aan zijn halsband of tuig terugtrekt. Onafwendbaar. En het kan zomaar zijn (maar dan moet je echt de hele hond goed bekijken) dat hij helemaal niet zo agressief was en daarom de golden niet onder de indruk is.
Ik zeg nergens dat TS een slechte baas is of maar los gooit of maar doet. Ik lees een hulp vraag over hoe ze het onstuimige gedrag van haar hond beter onder controle kan krijgen en dat begint met heel eerlijk naar houding en motiviaties te kijken en vooral zelf een eenheid met haar hond te worden. Zodat zij kan bepalen wat oke is voor de hond. Daarbij gezegd dat een hond van 8 maanden geen pup is, maar een geslachtsrijpe nog heel jonge reu, die welliswaar niet volwassen is maar zeker door andere (jonge) reuen de maat genomen gaat worden. Dat heeft niets te maken met niet sociaal zijn van andere reuen, dat is het spel wat nu eenmaal het ene ras sneller speelt dan het andere.
De fout die ik bij mijn 1e pup maakte was niet op tijd te zien dat hij een jonge reu was geworden en het mijn taak was hem door zijn jong volwassenheid te leiden, hem veilig te houden, hem niet in situaties te zetten waarvan de uitkomst zeer onzeker was of zelfs heel ongewenst. Kortom: ik heb hem niet genoeg beschermd en begrenst en daar heb ik zijn leven lang spijt van gehad. En sociaal was hij hoor, volledig. Maar zijn gedrag naar andee honden veranderde langzaam en dat is nooit meer helemaal " leuk" geworden. Inherent aan zijn ras, en dat had ik me moeten realiseren.
Ik zou dus met een jonge golden lekker een jachttraining gaan doen, heerlijk samen uren bezig zijn en dat puur in de aard van de hond, dat is toch het leukste wat er is, samenwerken. Tenminste. misschien ben ik een aparte baas, maar dat is wat ik graag doe. A.s. weekend zitten we een weekend op locatie en zijn we een weekend lang met de hond aan het werk, in haar natuur (opsporen en bewaken) ze geniet, en ik geniet mee (met een super grote G) en ik heb een stabiele, zeer tevreden hond die precies weet waar ze moet zijn: namelijk bij mij.