Bedankt allemaal!
Ik ben redelijk thuis in kleurgenetica. Niet zo ver dat ik uit een bepaalde combinatie met 100% zekerheid weet te zeggen welke kleuren er uit komen. Maar ik snap wel de principes.
En wat me dan verbaast is dat de genetica van kleuren betrekking heeft op een beperkt aantal genen. Dat is allemaal rechttoe, rechtaan. En ook zeer erfelijk: iemand die goed de principes weet, zal precies kunnen zeggen welke kleuren er tevoorschijn komen en ook wat er in volgende generaties mogelijk is. Bijna geen verrassingen.
Maar karakter is maar voor een gedeelte erfelijk. Sommige karaktertrekken meer dan anderen maar geen van allen zó erfelijk als kleur. Ook zijn voor karakter héél veel genen en niet-genetische factoren van belang, nog los van opvoeding. (Met niet-genetische factoren bedoel ik dan dat bijvoorbeeld stress bij de teef effect kan hebben op gen-expressie bij de pups, de zogenoemde epi-genetica)
En ik vind het dan gek dat iets wat zo recht toe, recht aan is, zoals kleurgenetica (bij de labrador hebben we het over 2 genen!), schijnbaar zo veel invloed heeft op karakter, wat ontzettend ingewikkeld is en waar honderden genen op van invloed zijn. Nog los van alle andere factoren.
Ik denk dat de verklaring van Hilde dan het meest logisch is: bepaalde fokkers selecteren op bepaalde kleur en bepaalde karakters, dingen die eerst los van elkaar stonden maar nu gekoppeld zijn. Niet omdat er een link is in het dna maar omdat eigenschappen door fokken in dezelfde honden terecht gekomen zijn.