Dit zijn Bruce, Mechelse herder die ons bijna 2 weken geleden heeft verlaten, en zijn broertje James, Engelse Cocker spaniel. Bruce, altijd goedlachs, nooit leek hij slechtgezind. Hij zag iedereen graag, zag nooit geen kwaad in niemand. Wou zo graag met de mensen knuffelen en likken. Met zijn pretoogjes :). James, de koppige hond, die we nooit zindelijk hebben gekregen, die niet goed luisteren kan, maar hij heeft zoveel charmes.
Ze waren onafscheidelijk. Partners in crime. Hoe vaak zijn ze niet op stap gegaan samen. We zijn ze zelfs eens op het politiebureel moeten halen, ze waren zelfs vrijwillig in de combi gesprongen :). Bruce reed heel graag mee in de auto. Of de vuilbakken leeghalen buiten.
James is wat de rustige van de 2. Bruce helemaal zot van voetbal, James niet echt maar liep wel altijd, al blaffend mee achter de bal, zonder die maar 1 keer te rapporteren.
Bruce was een zeer bange hond, wat vuurwerk, schoten, onweer en vliegtuigen betreft. Erg zielig, en James voelde dat ook aan hem, dat hij heel onrustig werd. Zo zag ik James van de week opkijken omdat hij een vliegtuig hoorde. Maar 'gelukkig' voor hem hoeft hij zich geen zorgen meer maken dat zijn broer weer bang werd. Denk dat hij op dat vlak wel rust heeft gevonden. Hij was echt wel bezorgd.
Ik vind het zo jammer dat James zijn grote broer kwijt is. Maar ik heb Bruce gevraagd om over James te waken en hem te steunen en er te zijn voor hem. Ik ben geen hondenfluisteraar, maar ik heb wel het gevoel dat James er goed mee om gaat, en gelukkig!!
Reageren
. James is een echte pretletter, bij die eerste foto straalt de ondeugd er af :). Ik moest erg lachen toen ik las dat hij achter de bal aan rent zonder 'm te pakken. 
