Elke hond is een individu. Net zoals de mens en ook net zoals kinderen.
Wij gaan ook niet met iedereen op dezelfde manier om. Dus ook honden niet. Maar het heeft sowieso met de benadering naar de hond toe te maken.
.....4 kinderen. En dan vriendjes die komen spelen....das een hele hoop drukte. En de ene hond al meer dan de andere heeft nood aan rust. Er zijn volgens jou zeggen, geen signalen te zien. Die zijn er wel, maar je moet er voldoende van op de hoogte zijn. En niet elke hond is een op hol geslagen pingpongbal wanneer die stress heeft. De hond kan stilstaan of zitten en ondertussen verdubbelt de hartslag.
Het grommen van de hond is één van de middelen van communicatie. Hun manier om te zeggen dit vind ik echt niet ok. Het risico dat de hond op een bepaald moment overgaat tot meer dan snappen, is reëel. De hond geeft echt wel aan dat er iets niet ok is.
Heel wat mensen vinden de combinatie kinderen en honden, super.
Maar dat is echt niet altijd zo. Er spelen heel wat factoren een rol. Eén van de belangrijkste punten, is dat honden nood hebben aan voorspelbaarheid. En laat een kind dat nu net niet zijn. Afhankelijk van de leeftijd, doen ze druk tot enorm druk. Lopen rond, zwaaien met hun armen. En op zich is dat allemaal heel normaal, want kinderen zijn zo. Zitten vol leven en energie. Maar de hond kan er niet altijd duidelijk op uitmaken of de situatie nu wel of niet bedreigend is. Let wel, dat ik dit nu belicht vanuit de hond zijn perspectief en niet die van de mens.
Een hond die zich niet ok voelt in een bepaalde situatie. Die wilt weg. Dus hebben we hier ook al weeral nood aan 2 zaken. De kans om weg te gaan (is niet hetzelfde als op hun plaats gaan liggen in het midden van). En ruimte. De hond heeft namelijk voldoende ruimte nodig om van die situatie weg te kunnen. Liefst zo ver mogelijk weg. Op z'n honds gezien spreek ik dan in kilometers. Maar dat kan dus helemaal niet. Wat onze menselijke ruimte is zo bekrompen beperkt in de hondenwereld.
Dus ja daar zit je dan, in een alles behalve prettige situatie. Je voelt je bedreigt en kan niet weg.
Laat ik een ander voorbeeld geven. Je bevindt je als meisje/vrouw alleen op een bepaalde plek. Met alleen bedoel ik, zonder vertrouwde mensen om je heen. Als er plots een groepje jonge mannen drukdoend met veel lawaai en steeds op je afkomend, met de armen zwaaien, rondom je heen draaien. Ik denk niet dat er dan ook maar één vrouw is die zich niet onbehaaglijk voelt. Je ziet ze telkens op je afkomen, kan niet weg. En je hebt geen flauw idee wat ze van plan zijn. Het eerste wat je dan wilt, is dat je weg kan. Liefst zo ver mogelijk weg.
Dus, ja ook de hond.....
En geloof me. Signalen zijn er best wel aanwezig. Maar je moet dan ook wel een deftige kennis hebben van hun lichaamstaal.
En dan mag je binnenkort wel terug op cursus gaan. Dat gaat hier niets aan de situatie veranderen. De hond voelt zich nog steeds niet ok.
Het is inderdaad in zo'n situatie heel belangrijk om iemand te raadplegen die gespecialiseerd is in gedrag. En dan heb ik het over universitaire studies qua gedrag. Niet één of andere persoon die het licht gezien heeft en poef plots specialist trainer of therapeut is. Ik vraag me zelfs af of die mensen wel weten dat ze wanneer ze langskomen en advies geven? Ze aansprakelijk zijn als er iets gebeurd.
Dus als het bij jullie een beetje een zoete inval is? Wat op zich best leuk en aangenaam is, maar niet voor de hond. Zou ik toch naar een degelijke oplossing zoeken. En een andere situatie creëren, waar ook de hond rust heeft.
Succes