Hoi, het is voor velen een droevige tijd, en ik wil je niet ontmoedigen maar het kan heel lang duren, voordat de scherpe randjes eraf zijn.
Ik ben in 1991 door mijn yorkshire-terrier teefje, Lizzy, uitgezocht om haar baasje te mogen zijn.
Ze werd 14 jaar, 4 maanden en 4 dagen oud.
Het ergste is, en daar ben ik, Godzijdank, jaren later pas achter gekomen, dat ik haar zélf heb vergiftigd, de DA had welliswaar de veel te hoge dosis vochtafdrijvers voorgeschreven, maar ík heb het haar gegeven.
In haar jaren bij mij,kreeg zij een 'vriendje' erbij Bliksem, en zij waren samen goed voor 7 nakomelingen, waarvan enkele overleden vlak na de geboorte, maar 1 manneke bleef bij ons, Ernie.
Een jaar en een week later werd Smurf geboren, als enige, en ook hij bleef.
Toen Liz overleed heb ik ook heel lang geen ander teefje willen hebben, maar omdat het contact wat je hebt met een teefje toch heel anders is als met een reutje, ben ik 6 jaar na haar dood, toch weer op zoek gegaan, en heb toen Nonna gevonden.
Toen Nonna kwam, was een half jaar daarvoor, Bliksem al overleden, hij was óp, en toen hij zijn mandje had bevuild omdat hij er niet snel genoeg uit kon komen, heb ik de DA gevraagd aan het eind van de dag te komen, ik heb hem heel de dag bij me gedragen en schandelijk volgestopt met ál zijn lievelingshapjes, en zo afscheid genomen.
Ernie stierf 2 maanden nadat Nonna is gekomen en Smurf stierf exact een half jaar later.
Smurf stierf afgelopen november.
Ik mis al mijn hondjes, er gaat geen dag voorbij dat ik niet een traantje laat, maar merk nu dat het overlijden van Liz, Bliks, en Ernie een plaatsje heeft gekregen.
Nadat Smurf overleed, werd Nonna zwanger, en zij kreeg 6 meisjes, ik ben dus na Smurf zijn overlijden alleen maar druk geweest, en nu het wat minder druk is,komt het verdriet ook weer terug, net zo heftig, net zo pijnlijk, je móet erdoor, kunt het niet, door zoals ik, erg druk te zijn, verbloemen, ja, tijdelijk, dat is me nu duidelijk.
Het verdriet mag ik nu delen met maar liefst 5 meisjes, 4 pups zijn nog bij mij, en een reutje, Boef die nu ook alweer tweeënhalfjaar bij me woont, het maakt het verdriet iets minder heftig, maar vergeten zal ik mijn "Daltons", zoals ze in mijn vriendenkring werden genoemd, NOOIT.
Ik heb een schap aan de muur gemaakt, met daarop de urnen, de halsbanden, foto's en een kaarsje, vlak bij mijn plekje op de bank.
In anderhalf jaar tijd, een compleet nieuw gezin erbij, al had ik Boef al wel.
Vreugde en verdriet hebben elkaar afgewisseld, maar ik weet dat de komst van de puppies, mijn redding is geweest, want ook bij mij lag een depressie op de loer, als de pups er niet waren geweest, was het heel anders verlopen.
Voor allen die nu rouwen, heel veel sterkte, ik ga het wel redden, ook mede dankzij de steun die ik hier heb ontvangen, allemaal bedankt, ook namens mijn 'nieuwe' gezin; Nonna, Boef, Beau-Beau, Sassy, Meissie en Kruumeltje.
Reageren
(ouderdom) en ik mis hem heel erg, want hij was m'n maatje! Als het goed is gaat het vanzelf wel weer over, maar je zult hem altijd wel missen, dat heb ik ook nog steeds met m'n eerste hond (overleden in 1998).
