@Dobber!
Veel dingen komen idd generaties later naar boven, of komen uit het niks de kop op steken. Mijn opa's zus was zover bekend is de enige met psoriasis, maar ik heb het ook gekregen. Het klopt dus dat je dit niet aan de ouders hoeft te zien, of dat zij een bepaalde eigenschap alleen doorgeven.
En zo heel erg ben ik er nog niet mee bezig hoor ????
Dat lijkt misschien zo omdat ik erop blijf reageren.
Ik wil me er dan ook wel in blijven inlezen, ook als ik besluit het niet te doen. Zonder baarmoeder zijn er minder gezondheidsrisico's en wie weet wordt Bueno een ondragelijk vervelend reutje als die hormoontjes wat meer de kop op steken.
Bij de ratjes die ik als huisdier heb gehad, heb ik me wel ingelezen, en ook toen leek het me leuk om een nestje te maken met mijn lievelingsratje. Maar juist mijn lieveling had gezondheidsproblemen en ook wist ik dat ik het mezelf nooit zou vergeven als ze tijdens een bevalling zou bezwijken. Dus bij dat idee is het ook gebleven. En het is niet dat het me niet nog steeds ontzettend leuk leek om haar nakomelingen te zien komen, ik wist gewoon dat het beter was dit niet te doen.
Op een gegeven moment kreeg ik een ratje dat als slangenvoer gefokt was. Deze was zwanger. En dit wist ik écht niet. Het stomme is dat ik er ook helemaal niet over had nagedacht. Terwijl het zo logisch is.
Nou, het naaktratje was door haar mutante genen niet geschikt om melk te geven. Ik heb vanalles last minute besteld om ze erdoor te krijgen maar 24 uur later waren ze allemaal dood. Geen romantisch beeld. Hoewel het al nooit een kans van slagen had gehad om mee te beginnen. En toch voelde ik me schuldig, omdat ik de rittens er niet door heb gekregen. Later had mijn neefje hetzelfde probleem, hij had ook een slangenvoer ratje en die had ook een nest gehad, wat erg goed ging, maar het arme ding was later alsnog overleden.
Toch ben ik erover blijven lezen en me erin gaan verdiepen. Alle kennis die je op doet kan immers ooit van pas komen. En ondanks dat ik geen ratjes meer heb, zou ik toch graag nog een nestje van mijn lievelings ratje willen hebben, ondanks dat ze is overleden, en ondanks dat ik ook voor die tijd al lang had besloten het niet te doen!
Dat ik iets wil, dat ik mee er in verdiep en er vragen over stel, en via internet misschien heel erg over kom alsof ik het ga doen, betekend niet dat ik het ook daadwerkelijk ga doen :P
Er zijn wel meer dingen die ik nog wil ga doen. Een opleiding gedragsdeskundige bij honden bijvoorbeeld. Niet omdat gedragsdeskundige wil worden, maar omdat ik het wil kunnen en weten. Wilt ook niet zeggen dat ik mijn hondjes slecht begrijp, maar ik wil ze nog beter begrijpen.
Waarschijnlijk loopt het op niks uit, net zoals bij mijn ratjes.
Maar hoe vaak men ook over een stamboom begint, ik ben er niet zooo een grote voorstander van. Maar zo zou ik ook niet snel een hond uit het asiel nemen, wat anderen misschien eerder zouden doen dan een pup kopen zonder stamboom. Ik heb een dag gewerkt in een dierenasiel, en hoewel er heel lieve honden tussen zaten hadden deze allemaal problemen en waren het vooral grotere honden. Een Rottweiler die niet met mannen overweg kon, een hond die uit Cyprus kwam, en wantrouwig was naar mensen (Hoewel men zei dat hij mij mocht, met snoepjes gromde hij niet naar me als ik in de buurt van de bench kwam. Andere medewerkers werden alsnog weggegromd, met of zonder snoep!) Ik kan zo een hond niet handelen. Wilt niet zeggen dat ik ze geen geweldige baas gun. Mijn vriendin heeft een heel lieve zwerfhond geadopteerd!
Maar zelf zou ik er veel moeite mee hebben om zo'n hond te houden. Al dan niet fysiek onmogelijk omdat mijn eigen gewicht laag is.
Wel was er een hond bij waarvan ik heel erg getwijfeld heb om hem mee te nemen. Een oudere teckel van 11 jaar. Niet mijn ras. Maar zo aandoenlijk hoe hij ons via de ramen de hele tijd liep te volgen en smeekte voor aandacht. Alleen was het voor mij niet de tijd om een hond te nemen. Volgens mij heeft hij gelukkig ook een baasje gevonden.
Er was nog een medewerker die toch voor een pup gekozen had, ondanks ze zich elke week inzette voor de asieldieren. Dat viel binnen de organisatie ook niet zo goed. Maar ook zij wilde zich niet er aan wagen. Het argument "Haal dan liever een uit het asiel" dat ik hierboven kreeg, sluit dus ook niet aan op mijn persoonlijke denkwijze.
Stel nou dat ik die opleiding wel ga doen, wil ik wel best vrijwillig met dit soort probleemhonden werken en uitleg geven over de aanpak om hun kansen te vergroten.
Maar ik heb toch liever mijn pups als het op "in huis houden" komt. Ik heb ook bewust gekozen voor het ras, en de combinatie ervan. Hoewel ik eigenlijk vooral grotere rassen gewend ben. Ooit zou ik nog graag een Pitbull willen hebben, ook een hond die hier niet met stamboom te krijgen is. Maar de Pitbull die wij gehad hebben was gewoon mijn dier. Ik heb ook getwijfeld over een Presa Canario, of een Rottweiler. Maar de Presa die wij gehad hebben, en waar het ras ook om bekend staat, is dat ze erg waaks zijn. Bij ons gaf dit wel eens problemen met visite. Spaik had moeite met voor hem onbekende mensen, ondanks dat hij dit van pup af aan gewend was. Ik heb vaak visite, dat kan ik niet gebruiken.
Een Rottweiler luistert het beste naar éen persoon, dat wilde ik ook uit sluiten. Mijn oma heeft jaren Rottweilers gehad, en ook jaren was duidelijk dat zij hun baas was, en niet mijn opa. Als oma uit huis was luisterden ze prima naar mijn opa. Maar als oma in huis was, kon hij er niks mee.
Het grappige is eigenlijk dat Bueno dit ook wel erg heeft. Ik ben zijn baas. Hij luistert best goed naar mijn vriend, maar hij zal altijd voor mij kiezen. Als ik er ben, luistert hij minder goed naar mijn vriend. Als ik weg ben, luistert hij perfect.
Ik ben aan het afdwalen :P
Hoe dan ook. Ook al hebben ze geen stamboom. Ik ben blij met ze. En ik zou ze zó opnieuw kopen. Ik heb er geen malafide puppyfabriek mee in stand gehouden door ze te kopen, ook al vinden sommige dat ik al een hele bijdrage heb geleverd aan alle ongezonde puppies in Nederland door überhaupt voor stamboomloze honden te kiezen.
Als over een paar jaar een of andere aandoening onverhoopt toch de kop op steekt, wens ik misschien wel dat ik stambomen had gehad. Maar wellicht worden ze met 15 jaar langzaam dement en dan heb ik er vrede mee en zal ik geen moment spijt hebben gehad van deze beslissing.
En dan spreek ik over een situatie zonder nestje, gewoon ik, die puppies heeft gekocht bij mensen die zo'n nestje gehad hebben dat hier erg word afgekeurd.
Op Marktplaats komen 8 van de 10 pups uit veel ergere omstandigheden. Mijn pups zijn met liefde gefokt en groot gebracht. Mainee was het enige pomeriaantje/dwergkees of hoe jullie het willen noemen, wat ik kon vinden die NIET uit Rusland geïmporteert werd.
Tot nu toe zijn ze gezond, ze zijn sociaal en ik word elke dag opnieuw verliefd op ze. Dus hoe mensen het ook afkraken, ik heb er geen spijt van dat ik ze gekocht heb en voor mij heeft het niet als een algehele ramp uitgepakt om stamboomloze pups te kopen :p