Ik pas momenteel op een hondje die ook socialisatie gemist heeft. Ze is ondertussen al 10 jaar, maar gedraagt zich hetzelfde als je pup, al helemaal toen ik nog op bezoek kwam toen haar baasje nog niet op vakantie was. Niemand kan haar aaien als ze bij haar baasje in de buurt is. Ik heb die plek nu deels overgenomen, als in, nu ‘verdedigt’ ze mij, al laat ik dat zo min mogelijk toe. Ik begrijp dus hoe vervelend het is.
Het was even zoeken om te kijken hoe F. het minst naar mij of mijn hond gromt of hapt (visite nodig ik hier niet uit). Eerst gaf ik F. op haar kop als ze mijn hond weg wilde jagen bij mij, maar dat ging van kwaad tot erger, en hoe enger ik haar vond, hoe erger ze reageerde. Tot ze me ook echt bijna beet, en ik besefte dat ik het echt anders aan moest gaan pakken, want het zou ook nog maanden duren op dat moment voor haar baasjes terug zouden zijn. Ik merkte dat ik vooral eigenlijk alleen maar negatieve aandacht aan haar was gaan geven omdat als ik haar uit mezelf wilde aaien ze fel begon te grommen, waardoor ik ook helemaal gestopt was met toenadering zoeken en te aaien of kriebelen. Ik ben toen extra op gaan letten om vaker ‘toestemming’ aan haar te vragen of ik haar kon aaien (hand naar haar toereiken, als ze dan niet begint te kwispelen, en haar oren naar achteren houdt en me met een schuin oogje aankijkt, is dat een duidelijke “nee”), en als ze aangaf niet te willen, negeerde ik haar meteen weer, waarop ze dan weer ging liggen slapen. In plaats van op haar kop geven, prijs is haar zolang ze niet naar mijn hond gromt, en hou ik een lichaamsdeel van mezelf er tussen als mijn hondje bij me op schoot wil terwijl F. ook bij me ligt. F. voelt zich daardoor ook veiliger denk ik en kijkt niet blij, maar gromt en hapt daardoor minder vaak.
Maar in het kort; geduld! Werk vooral eerst in het vertrouwen in jou, en van daaruit naar het vertrouwen naar de omgeving. Ik pas nu al bijna 3 maanden op F., en heb pas sinds een week dat er soms 1-2 dagen zonder een grommetje te geven voorbij gaan. Gisteren nog gromde ze, vandaag niet, maar morgen wordt weer een stressvollere dag, en ik neem aan dat ze dan ook weer sneller haar lip op zal trekken naar mijn hond. Maar om de dag is al beter dan meerdere keren per dag en ook nog bijten soms. Bekijk het dus ook in stapjes. Ga kijken of je eerst van bijten, naar grommen/blaffen/uitvallen toe kan werken, en van daaruit weer proberen te werken naar mensen negeren, en misschien vindt ze ze ook ooit nog leuk. Maar geduld, en in stapjes, en dan komt het vast goed 
Succes!
Mocht je twijfelen over hoe je je het beste aan kan pakken, kan je ook nog om hulp vragen van een hondengedragstherapeut (als het goed is geen ‘beschermde’ naam, dus goed kijken voor en misschien ook hier vragen naar ervaringen van anderen met die persoon of school). Ik heb bijvoorbeeld deels aangemodderd, maar in het ergste geval was het voor ons doorbijten geweest voor 11 weken, en dan mag F. gewoon weer ‘zichzelf zijn’ bij haar baasjes, terwijl jij natuurlijk het liefst een stijgende lijn wil blijven zien. Het blijven natuurlijk wel levende wezens, dus als ze af en toe eens een terugval heeft, zie het dan gewoon als een slechte dag/week, i.p.v. ‘terug bij af’. Beter voor de gemoedsrust en als je positief blijft gaat het de volgende dag vaak ook weer beter 
Reageren
