Hi allemaal,
Via via ben ik op dit forum terecht gekomen, met een beetje een lastige gevoels kwestie.
Ik ben vanuit huis uit altijd opgegroeid met honden, bearded collie's en border collies. Bui mij thuis was het een drukke bedoeling, bijna altijd wel iemand thuis en dus genoeg tijd en aandacht voor de honden.
Onze laatste hond is in 2014 overleden, mijn ouders hebben toen geen nieuwe hond mee aangeschaft aangezien iedereen uit huis was en dat toch minder leuk is voor zo een beestje. Ik woonde zelf in een andere stad, drukke baan etc. Maar gemis van een hond is nooit weg gegaan.
Inmiddels woon ik sinds een jaartje weer wat rustiger, in de natuur, maar heb nog steeds een fulltime baan. Een vriendin van mij is helaas ziek en kan niet meer voor haar hond zorgen (een shiba inu van 5), en heeft mij gevraagd of ik hem over wil nemen. Mijn hart zegt uiteraard Ja, maar ik besef me goed dat hij ook regelmatig alleen zal zijn. Ik heb een oppas voor twee volledige dagen, kan 1 dag per week vanuit huis werken, maar de andere dagen zal ik ongeveer 9 uur van huis zijn en zal hij dus s middags er alleen uit kunnen met de uitlaatservice. Ik weet dat dit niet ideaal is... het alternatief is echter nog veel triester en word waarschijnlijk het asiel.
Aan liefde geen gebrek, aan tijd misschien wel een beetje. Wat is hierin een goede beslissing en vinden jullie het oneerlijk tegenover de hond als ik deze in huis neem?

Reageren



. 




