Zo hee.
Het is een lange adem geweest, dat alleen leren zijn.
Aiden is inmiddels 3,5 jaar en kan sinds een klein jaartje goed alleen zijn.
Abby daarentegen leek met haar 1,5 jaar niet trainbaar ofzo.
Maar met heeeel veel geduld, nieuwe meubels, nieuwe sloten op deuren, hebben we het voor elkaar (lijkt het)
Vandaag hadden we weinig keus: Iedereen moest werken en de oppas kon niet.
Dus, op hoop van zegen dan maar.
Skype aan, zodat ik kan zien wat ze aan het doen zijn, botjes verspreid door het huis, tv aan voor geluid, en naar het werk.
Ze zijn in totaal 4 uurtjes alleen geweest, en ze lagen allebei heerlijk te slapen. Geen paniek, geen gedrentel, geen sloperij. Gewoon, braaf. Slapen.
Natuurlijk zijn de botjes netjes opgegeten en samen gedeeld (ik een beetje meer dan jij).
Als ze deze trend doorzet, kan ik denk ik zeggen dat we zeker weer een stukje van de verlatingsangst hebben overwonnen!
Reageren
