Ik reageer op de openingspost. Ten eerste, wat grappig, een naamgenoot!
Een kennis van me heeft een vijftal teckels en een dog. Géén handige combinatie, de grote, lompe, goeiige speelsheid van de dog past niet bij bij het felle, eigenwijze, waakse, kleine en mieperige van haar teckels (ik zeg niet dat alle teckels zo zijn maar die van haar kunnen behoorlijk miepen).
De dog wil spelen en heeft haar hele leven alleen maar met kleine hondjes kunnen spelen. Moet altijd liggen of in spelboog houding. Kan nooit eens lekker uitrazen.
De teckels worden omver gelopen en daardoor bang van de dog. Daarnaast zijn ze waaks en springerig en heeft de dog dit over genomen. Ook het hoge opwindingsniveau van de teckels heeft de dog over genomen. Dus hebben ze nu een dog die, in alle onschuld weliswaar, ontzettend enthousiast wordt van nieuwe mensen of spelletjes, begint te blaffen en kwijlen en springen waardoor het kwijl tot aan je oren komt.
Het zijn ontzettend lieve honden, stuk voor stuk. Maar iedereen is het er over edns dat de combinatie niet verstandig is geweest.