Hoi Rianne,
Binnen 11 dagen is het voor mij ook even lang geleden. Ik ben de afgelopen tijd ook vaak bezig geweest met het synchronisch opnieuw door mijn gedachten te laten gaan wat er exact 4 jaar geleden allemaal gaande was, en gebeurd is.
Ik heb het niet persé moeilijker op die sterfdag dan andere momenten, en het hangt af van welke herinnering ik naar boven haal en hoe ik me er bij voel. Dus is het vrij normaal dat jij je nu enorm verdrietig voelt aangezien de herinneringen waar je nu aan denkt, herinneringen zijn van hart verscheurend heengaan. Ik heb dan ook nog wel het geluk dat Pitchou (stiefzusje) er nog is, en zolang zij er is, is mijn andere schat ook nooit ver weg. Ze heeft me zoveel geleerd. Hoe zou ze dan ooit echt weg kunnen zijn? Mijn schuldgevoel over zaken die ik anders had willen doen heb ik leren relativeren, en ik geloof dat alles is gebeurd zoals het moest gebeuren. En bij jou is dat niet anders.
Je zegt het zelf... Ooit zien we hen weer. Blijf standhouden en weet dat dit ook zo zal zijn. Daar kan je toch enkel maar diep gelukkig en blij om worden, toch?
Dikke virtuele knuffel van mij!