Behalve naar het zoeken van....wat kan ik er aan doen. Is het misschien ook handig om er eens effe bij stil te staan waarom een hond dit doet?
Het is wel duidelijk dat opwinding hiervan de oorzaak is.
Dat zegt al iets maar nog niet alles. Maar gezien het hier over een pup van 10 weken oud gaat, wijst dit voor mij erop dat buiten gaan gepaard gaat met de nodige spanning. Als mens aanzien wij dit gedrag wel eens als enthousiasme. Terwijl het er voor de hond eigenlijk op neer komt dat die grote wereld daarbuiten ontzettend indrukwekkend overkomt.
En dat wat voor ons als "grote" mens allemaal zo vanzelfsprekend en gewoon lijkt. Dit voor een pup zo indrukwekkend, groot, veel lawaai en eigenlijk toch wel beangstigend overkomt. Maw spanning bouwt zich op. De ene uit dit in het bijten in de riem, trekken, blaffen, enz... Terwijl andere pups gaan zitten en niet meer vooruit willen.
Een pup moet aan zoveel wennen op zo'n korte tijd
Laten wennen is ok en ook nodig om op te groeien als een stabiele hond. Maar dat wennen? Geef het tijd. Hou het beperkt in blootstelling aan prikkels en tijd. Hou van alles voldoende afstand. Blijf hier en daar eens rustig stilstaan, zodat ze kunnen ondervinden dat er daadwerkelijk geen enge dingen gebeuren. Geef op dat moment ook gezond lekkers, zodat er een positieve link ontstaat met buiten komen.
En bouw rustig op zowel wat prikkels en tijd betreft. Zorg ook dat er voldoende kan gesnuffeld worden.
Kijk naar je hond/pup. Het gedrag vertelt veel van hoe ze zich voelen. Hoe meer ontspannen, hoe leuker de wandeling.
Ik denk met hier op te letten, je veel verder gaat komen dan alleen een nieuwe riem of een ketting aan te schaffen
Succes