" Mijn frustratie.... wat kunnen mensen toch zo ongelooflijk weinig van elkaar hebben "
De individualisatie van de samenleving. Ieder voor zich en God voor ons allen.
Het werkt twee kanten op. Men kan weinig van elkaar hebben maar men houdt ook wel extreem weinig rekening met elkaar tegenwoordig.
"Ik heb het recht..."
Kleine dingen kunnen klein lijken maar vaak is het een stapeling. En een domino-effect. "Ach.. wat maakt het nu uit dat die postbode zo vroeg is?" Nou.. wie wakker wordt van die postbode en slecht weer in slaap kan vallen... die heeft daar goed last van. En wees eens eerlijk; doorweekte en beschadigde post is gewoon niet leuk, toch? Gisteren was ik ook weer om 5:00 wakker door het lawaai van de onderbuurman die vroeg naar zijn werk ging. De slaap kon ik niet meer vatten. Gevolg was dat ik gisterenavond van ellende in slaap ben gevallen op de bank. Leuk. Daar ging mijn gezellige avond met mijn dochter die op visite was. Mijn dag/nachtritme wordt door de onderbuurman omgedraaid. 's Morgensvroeg in de kou op de bank en de avonden met gezelligheid en de leuke tvprogramma's lig ik te slapen.
Dergelijke reacties doen mij ook altijd denken aan die keer dat wij een weekend meededen aan een paardenevenement. Het was in een enorm complex met stallen in dat complex en het trok duizenden bezoekers. Allemaal paardenmensen en natuurlijk veel Pennymeisjes. En vooral die laatsten zwierven natuurlijk veel tussen de stallen door. Elke 5 minuten weer de discussie aan moeten gaan met zo'n groepje dat zij de paarden niet mogen voeren. Zucht. En hoe vaak je dan de opmerking te horen krijgt: "Wat maakt dat ene snoepje nu uit?"
Nou, heel veel dus. Want het is niet één snoepje, het zijn er honderden per dag daar. En zo is dat met die kleine dingentjes ook. Het gaat niet om dat ene dingentje..