" Als TS een beetje de dingen aanpast, oppas zoeken , zeker voor het begin, dan moet dat toch goed komen.
Tenzij ze echt geen klik voelt, wat ik me niet kan voorstellen en dat kan ook nog niet, dan word het een heel ander verhaal.
"
Ik zie jou daar ook niet voor aan hoor... maar als anderen de vraag en het antwoord lezen zeg maar..
Ik heb ooit een herplaatser overwogen omdat mijn oudste graag een eigen hond wilde. Via de fokker. We zijn wezen kijken en hebben met het dier gewandeld. Ik had er echt nul klik mee, zij ook niet. Hij sjokte wat achter ons aan en we moesten goed uitkijken met bepaalde bewegingen want hij was mishandeld geweest. Abrupt stoppen, op hem aflopen, voor Momo met een balletje gooien, een stok oprapen... Het kon allemaal niet. Er zat voor mijn gevoel gewoon niets in zeg maar, geen leven.
En mijn dochter wilde juist aan agility gaan doen met een hond... dan moet je geen hond hebben die je steeds moet stimuleren het ene pootje voor het andere pootje te zetten. Dan moet je een hond hebben die graag wil knallen. De fokker dacht dat dat met de tijd wel zou komen maar wij voelden het niet.
We hebben maar 'Nee' gezegd. Dat er bijna de volle prijs van een pup voor werd gevraagd was ook wel een punt. Dat heb ik best over voor een herplaatser, als die maar aan onze wensen, ons doel, lijkt te kunnen gaan voldoen.
Met beide pups had ik in het nest al snel een klik, dat gevoel, maar geen band, niet dat 'wij saampjes' gevoel dat de hond echt aan je verbonden is, deel van je hart. Dat kwam pas later. Met Momo al heel snel, met Elsa iets later.