Sorry, lang verhaal, ik weet het ook even niet meer.
Gisteren heb ik mijn lieve meisje in laten slapen. Ze was 13.5 jaar, kruising sharpei/mechelaar van 28kg. Er was veel aan de hand. Ze had "kleine kwaaltjes" als staar, knobbeltjes in haar buik, slechte adem. Maar ze werd ook dement en blafte savonds en snachts, in mijn beleving uit eenzaamheid (waar is m'n baasje). Ze had stevige artrose, in haar poten en ruggengraat. Zo werd ze 3 dagen geleden wakker van de pijn. Ze lag bij mij op bed omdat ze zo rustig was een er allen konden slapen. We werden wakker en zodra ik haar aanraakte gilde ze het uit van de pijn. Dit had ze al eens eerder gehad dus ik greep naar de metacam. De pijn nam echter niet af. Ik besefte ineens: dit kán zo niet, als de pijnmedicatie niet helpt.. Huilend belde ik de dierenarts om te zeggen dat ik een verdere pijnlijke en angstige aftakeling wilde besparen. Ze was te lief en verdiende een waardig einde.
De da kon de volgende dag komen. Eenmaal bij ons heb ik nogmaals besproken: is het het beste besluit? De da zei dat de pijn vd artrose misschien nog een paar maanden met de juiste medicatie en dosering onder controle gehouden kon worden. Maar ook dat zou uiteindelijk niet meer werken. Maar, de dementie zou steeds erger worden. En de da wist bijna zeker dat haar nachtelijk geblaf verlatingsangst was. Mijn lieve schat dacht iedere avond dat ik niet zou terug komen..
Iets over haar jeugd. Pien is als pup van 9/10 maand bij een tankstation uit de auto gezet. De eigenaren reden weg. Pien heeft er volgens ooggetuigen nog lang achteraan gerend. Daarna is ze het naastliggende bos in gevlucht. Na weken daar rond gezworven te hebben kwam ze ernstig vermagerd weer aanlopen. Van daaruit kwam ze in een asiel. Na maanden werd ze daar door de vorige eigenaar uit meegenomen. Echter kreeg zij reuma en kon niet meer voor Pien zorgen. Zo kwam ik in beeld. Pien koos mij uit: ik was de enige geïnteresseerde naar wie ze niet gromde. Ik heb haar destijds beloofd dat ze altijd bij mij kon blijven tot haar dood. En dat ik zou zorgen voor een zachte dood als het zover was.
Verlatingsangst was haar grootste angst en begrijpelijk gezien haar traumatische ervaringen. Daarom vond ik dat het ergste aan haar toestand. Dat ze dat iedere dag zou gaan ervaren. Dat was voor mij doorslaggevend in mijn besluit. Ik wilde dat niet voor haar. Dat verdiende ze niet. En de pijn natuurlijk ook niet.
Pien was mijn maatje. Toen ik haar kreeg was ik ziek en op een dieptepunt in mijn leven. Ze heeft me weer vreugde, troost, onvoorwaardelijke liefde, ritme en balans gegeven. Ze ging overal mee naartoe. We hebben samen reizen gemaakt. Ze was slim en gehoorzaam, ze had aan twee woorden genoeg. Ze was stoer en innemend. Een knuffel.
Nu ze weg is voel ik me zo verloren. Ik kan het niet geloven. En ik ben bang. Bang dat ze het niet begrijpt, mijn keuze. Of dat ze het er niet mee eens was. Ik voel me minder veilig, want Pien waakte letterlijk over ons. Ik mis haar zo en voel zoveel verdriet... echt een leegte. Ze zat zo in mijn leven verweven. Ze wad bij alles betrokken. En bij ieder klein dingetje word ik er weer aan herinnerd dat ze weg is. Dit alles maakt dat ik twijfel over mijn keuze. Heb ik het goed gedaan??
Gisteren heb ik mijn lieve meisje in laten slapen. Ze was 13.5 jaar, kruising sharpei/mechelaar van 28kg. Er was veel aan de hand. Ze had "kleine kwaaltjes" als staar, knobbeltjes in haar buik, slechte adem. Maar ze werd ook dement en blafte savonds en snachts, in mijn beleving uit eenzaamheid (waar is m'n baasje). Ze had stevige artrose, in haar poten en ruggengraat. Zo werd ze 3 dagen geleden wakker van de pijn. Ze lag bij mij op bed omdat ze zo rustig was een er allen konden slapen. We werden wakker en zodra ik haar aanraakte gilde ze het uit van de pijn. Dit had ze al eens eerder gehad dus ik greep naar de metacam. De pijn nam echter niet af. Ik besefte ineens: dit kán zo niet, als de pijnmedicatie niet helpt.. Huilend belde ik de dierenarts om te zeggen dat ik een verdere pijnlijke en angstige aftakeling wilde besparen. Ze was te lief en verdiende een waardig einde.
De da kon de volgende dag komen. Eenmaal bij ons heb ik nogmaals besproken: is het het beste besluit? De da zei dat de pijn vd artrose misschien nog een paar maanden met de juiste medicatie en dosering onder controle gehouden kon worden. Maar ook dat zou uiteindelijk niet meer werken. Maar, de dementie zou steeds erger worden. En de da wist bijna zeker dat haar nachtelijk geblaf verlatingsangst was. Mijn lieve schat dacht iedere avond dat ik niet zou terug komen..
Iets over haar jeugd. Pien is als pup van 9/10 maand bij een tankstation uit de auto gezet. De eigenaren reden weg. Pien heeft er volgens ooggetuigen nog lang achteraan gerend. Daarna is ze het naastliggende bos in gevlucht. Na weken daar rond gezworven te hebben kwam ze ernstig vermagerd weer aanlopen. Van daaruit kwam ze in een asiel. Na maanden werd ze daar door de vorige eigenaar uit meegenomen. Echter kreeg zij reuma en kon niet meer voor Pien zorgen. Zo kwam ik in beeld. Pien koos mij uit: ik was de enige geïnteresseerde naar wie ze niet gromde. Ik heb haar destijds beloofd dat ze altijd bij mij kon blijven tot haar dood. En dat ik zou zorgen voor een zachte dood als het zover was.
Verlatingsangst was haar grootste angst en begrijpelijk gezien haar traumatische ervaringen. Daarom vond ik dat het ergste aan haar toestand. Dat ze dat iedere dag zou gaan ervaren. Dat was voor mij doorslaggevend in mijn besluit. Ik wilde dat niet voor haar. Dat verdiende ze niet. En de pijn natuurlijk ook niet.
Pien was mijn maatje. Toen ik haar kreeg was ik ziek en op een dieptepunt in mijn leven. Ze heeft me weer vreugde, troost, onvoorwaardelijke liefde, ritme en balans gegeven. Ze ging overal mee naartoe. We hebben samen reizen gemaakt. Ze was slim en gehoorzaam, ze had aan twee woorden genoeg. Ze was stoer en innemend. Een knuffel.
Nu ze weg is voel ik me zo verloren. Ik kan het niet geloven. En ik ben bang. Bang dat ze het niet begrijpt, mijn keuze. Of dat ze het er niet mee eens was. Ik voel me minder veilig, want Pien waakte letterlijk over ons. Ik mis haar zo en voel zoveel verdriet... echt een leegte. Ze zat zo in mijn leven verweven. Ze wad bij alles betrokken. En bij ieder klein dingetje word ik er weer aan herinnerd dat ze weg is. Dit alles maakt dat ik twijfel over mijn keuze. Heb ik het goed gedaan??
Reageren
