Hoi hoi,
Zes en een half jaar geleden, toen wij net samenwoonden, hebben we een Labrador gekocht; Sam, een zwarte Diva... Sammetje was zo'n ontzettend lieve, rustige, makkelijke hond dus we dachten vier jaar geleden; zo kunnen we er nog makkelijk een bij hebben, dus hebben we haar een speelmaatje gegeven; Syl, een blonde mafkees... inmiddels 4 jaar oud. Maar oh, oh, wat een verschil! Allebei dezelfde opvoeding en toch zo anders....
Maar mijn vraag is eigenlijk; bij het opvoeden van Sam hebben we af en toe, als ze stout was, gedaan alsof we zelf ook honden waren, dus op onze knieen op haar niveau en dominant gedrag vertonen... over haar heen hangen en grommen. Klinkt misschien gek maar het werkte als een tierelier.... Respect dat we van haar kregen, en nu nog steeds (we hebben dit overigens bij haar al jaren niet meer hoeven doen, megabraaf is ze!). Bij Syl deden we hetzelfde en bij haar werkte het ook maar op een andere manier.... nu gromt ze om alles waardoor we niet meer weten wanneer ze het meent en wanneer niet. Zo gromt ze naar ons als we bij haar komen knuffelen (zonder tanden of andere signalen van agressie). Zou het kunnen dat ze gromt uit liefde? Ze kwispelt er altijd bij en heeft nog nooit uitgehaald. Heeft iemand hier ervaring mee? Iemand ook misschien zo'n mafkees in huis?
Groetjes, Joyce











