" Sorry..maar wat een flauwekul..
Waarom zou het niet okee zijn dat je kind (of hond) zo nu en dan iets lekkers krijgt van een 'vreemde'..?
Ik vind er niets mis mee
( igg van allergie, okee dat snap ik..) maar verder vind ik het prima..
Ik krijg zo langzamerhand de indruk dat gewoon aardig zijn voor elkaar, en elkaars dieren, uit den boze is..
"Rot op, afblijven MIJN hond!
NIET aaien..is van MIJ (MIJ MIJ!!)"
Gek he dat de wereld verloederd.. "
Ja, de wereld verloederd inderdaad; men heeft steeds minder respect voor andermans eigendom. Vroeger was het echt uitzonderlijk als vreemden je hond gingen voeren, aaien, ongevraagd en nog commentaar ook als de eigenaar er wat van zei.
Waarom wil ik niet dat mensen mijn honden voeren/aaien? (Ga ik toch weer verantwoording afleggen aan mensen die mijn eigendom en dus gezag niet respecteren..)
Momo:
Voeren: Momo heeft altijd al een gevoelige spijsvertering gehad en kon niet goed tegen wisseling van voer. Meestal bleef dat bij een dag fikse diarree maar soms moest ze daar ook bij braken.
Ook had ik graag gehad dat ze geen bedelaar en gauwdief zou worden. Dat ging echt super tot mijn verzoeken haar geen menseneten te geven in de wind werden geslagen en ze leerde dat wat wij aten ook erg lekker was. Met dank.
Tegenwoordig heeft ze een aardige voedselallergie.
Aaien: Vanaf pups af aan is Momo erg éénkennig geweest. Ik heb geprobeerd dat er uit te socialiseren maar dat is niet gelukt. Ze vindt vreemden niet leuk, wil niet door onbekenden geaaid worden en als die haar daarbij klemzetten kan ze nog gaan sneppen ook. Ze haat het. Dus niet doen. Ik wil ook niet bepoteld worden door vreemden.
Elsa:
Voor Elsa is de reden dat ik niet wil dat er geaaid en gevoerd wordt dezelfde. Elsa is, net als haar moeder, een beetje over-sociaal naar mensen. In het begin vloog ze het liefste naar ieder mens toe die ze zag, zelfs in de verte. Het maakte niet uit of ze die mensen kende, hoe oud ze waren, man of vrouw, of ze haar riepen of juist wegliepen van haar... Elsa wilde er heen en wel NU. Ik denk dat ze dat van haar moeder geleerd heeft; mensen zijn gewéldig!!!
In de praktijk is dat een drama. Ze hing continu in haar lijn, ik was haar steeds kwijt als ze losliep want ze denderde weg en kwam niet terug want het was zooo leuk bij die vreemden die haar meestal ook beloonden voor dat gedrag door te aaien en soms te voeren. Ze liep dus vrolijk met iemand anders mee.. zag weer een ander en vloog daar weer op af... enzovoorts. Cursus? Nou vergeet het maar want al die andere deelnemers waren net zo interessant als ik. En ook zij wilden belonen voor dat gedrag.
Toen was ze een schattige pup en vonden de meeste (niet alle) mensen dat super leuk van haar. Maar een pup wordt een hond en dan vindt de meerderheid het opeens niet zo leuk meer. Ze zijn bang, kleding wordt besmeurd e.d. En ik wil gaan werken met mijn hond. Echt op de heide met een kudde schapen. Dat gaat niet met een hond die je steeds kwijt bent omdat ze in de verte een mens ziet en daar naartoe vliegt. Om nog maar te zwijgen over het gevaar van verkeer.
Pups moet je socialiseren. Dat betekent niet dat je ze alles maar geweldig moet leren vinden maar dat je ze moet leren omgaan met zaken die ze in het leven tegen kunnen komen. Op ieder mens afstuiven, tegenop springen en bedelen om aaitjes en snoep is geen juiste omgang met vreemde mensen. Een pup als Elsa dient dus juist NIET beloond te worden voor dat gedrag. En dus mag niet iedereen Elsa aaien en voeren. Gewoon afblijven en negeren.
En het werkt. Ze begint vreemden steeds meer te negeren en weet dondersgoed wie wel 'tot de roedel behoren' en dus enthousiast begroet mogen worden.