We hebben steeds chows gehad sinds 1981.
Qua opvoeding is het de grootste luxe. Zindelijkheid na enkele dagen zonder veel poeha. In het begin mag de pup vaak naar buiten, doet zijn plasje.En na enkele dagen vraagt ze zelf.
Blaffen is extreem zeldzaam, bezoekers lastig vallen zit er niet in. Hij negeert ze meestal.
Met andere dieren is het een luxe, alle katten dachten dat het hun moeder was, de Maine Coon at tussen haar poten.
Qua eten zijn ze extreem matig, we dachten dat ze niet wilden eten.
De vacht heeft gewoon een dagelijkse verwen moment nodig: ze ziet de borstel, legt zich op haar rug en geniet.
Het enige dier dat ze niet graag hadden was een egel, allemaal waren ze er extreem vijandig tegen.
Wandelen: ja maar, hun droom dagelijks een uurtje maar het "trekken" slede hond zit erin. Met hun harnas (om de pels niet te beschadigen) is het soms "vermoeiend". Niet aan te raden als je ouder of lichter bent.
Goed voor de conditie, slecht voor de polsen.
Bij de wandeling negeren ze meestal de andere honden en ze gaan niet op gegrom in, bij een aanval probeerde ik me er tussen te wringen: blauwe plekken tot een hechting in mijn been waren niet fijn.
Ze bijten niet echt maar vermorzelen meestal de achterpoot van de "agressor".
Een groot nadeel is de aaibaarheidsfactor: als kinderen de reuze teddybeer zien willen ze hem aaien en huggen. Hij doet ze niets maar stelt het niet echt op prijs.
mijn conclusie: zeer aanhankelijk ras, zeer snel "opgevoed", kan gemakkelijk alleen blijven, als we vertrokken zuchtte ze diep en ging naar onze slaapkamer, als we terug kwamen een explosie van vreugde.
Hij doet alles voor jou, zou zelfs zijn leven geven maar trucjes kan je hem niet leren. Dus vergeet de drill en opvoedingsregels. Hij doet het uit vrije wil en met overtuiging.
Reageren
