Het blijft dubbel elke keer. 
Als je de verhalen leest van bijvoorbeeld Monique, Bulleke, Hannah, Maylo, Mick en alle anderen.
Dan heb ik ook meteen dat ik het met hun eens ben, ik ken hun honden uit alle verhalen.
Ik snap precies wat ze bedoelen, ook de woede, onmacht.
Dat voel ik precies met ze mee, omdat je de honden van deze mensen kent uit verhalen, een beeld bij ze hebt.
Dan komt het ook allemaal heel onrechtvaardig over.
En als je dan weer een verhaal leest van een onbekende persoon die onverantwoordelijk is geweest met zijn HR hond, die daardoor een klein hondje doodgebeten heeft.
Dan word je daar weer boos/angstig om, helemaal als je in een korte tijd meerdere van zulke verhalen hoort.
Als je dan iemand tegenkomt met een stafford of ander gevaarlijk uitziende hond, zou je liever een straatje omlopen, bij wijze van spreken.
Dat gebeurt mij gelukkig zelden, omdat ik wandel op plekken waar je weinig tot geen andere mensen tegen komt.
Maar als je altijd wandelt in parken, velden of bossen waar veel mensen met honden zijn.
Dan heb je toch veel vaker, dat je niet zeker bent van de honden die je tegen komt.
Dat maakt het wel veel ingewikkelder.