" Wat wel zo is is dat de kans dat de hond die eerder dit soort gedrag heeft vertoond aanzienlijk groter is op herhaling dan bij elke andere hond die deze voorgeschiedenis niet heeft (logisch). Ongeacht wat de oorzaak nou is, of was. (Afgezien van een medische oorzaak die in theorie verholpen zou kunnen worden, zodat de hond weer pijnvrij is).
Bij mensen komen veel geestelijke ziektes voor. Gezien een hondenbrein (ondanks minder ontwikkeld) aardig vergelijkbaar is wat betreft opbouw zie ik niet in waarom dit bij honden anders zou zijn. En zie ik het niet anders dan dat er ook honden ter wereld komen met afwijkingen in de hersenen en dus (uiteindelijk) ook in hun gedrag. Toch wordt er altijd maar gehamerd op "gedrag". "De mens was fout, heeft het veroorzaakt". Tuurlijk is dat in bepaalde gevallen ook zeker waar maar niet perse altijd. Terwijl we met zijn allen de deur plat lopen bij de dierenarts moeten we ons misschien dan ook realiseren dat niet alle afwijkingen te zien zijn. Het stellen van een diagnose voor een afwijking in het brein is niet te doen bij een hond. Zelfs het brein van een hond is zo complex dat wij mensen er eigenlijk weinig kennis over hebben (relatief). Je kunt geen lange lijst met psychische en fysieke onderzoeken (scans) doen om een beeld te schetsen hoe zijn gedrag afwijkt van dat van andere honden (daar moet je ook bergen data van "normale" honden voor hebben) en uitzoeken waar in zijn kop het probleem zou kunnen zijn. Om nog maar te zwijgen over het opstellen van een deugdelijk behandelplan. Want wat is dat dan, het toedienen van medicatie die voor honden nooit ontwikkeld is? Als je zoiets dus niet onder controle kunt houden zoals bij mensen zodat ze mee kunnen doen in de maatschappij zover mogelijk, dan is zo'n hond een potentieel gevaar voor anderen (ook andere honden wellicht). Voor mensen is er een gesloten inrichting, met medicatie, afgestemde dagbesteding, bezoek etc. Een hond kun je in theorie in een kennel opsluiten de rest van zijn leven, mik je elke dag zijn eten naar binnen dan heeft het dier geen "ter dood veroordeling" maar wat dan wel?
Zie het ook anders, als dit soort honden blijven rouleren tussen asielen/eigenaren. En de nieuwe eigenaar met de beste, liefste intenties door zo'n hond aan gort gebeten is met ernstig letsel tot gevolg. Zij de hond terugbrengt en deze weer geplaatst wordt na een flink aantal sessies met een GT een half jaar later. En het vooralsnog goed ging met de GT... Maar het toch weer fout gaat bij de nieuwe nieuwe mensen, dit keer echter "pas" na 1 maand. Hoelang moet je daar mee doorgaan, waar is de grens? En wat voor naam krijgen asielhonden dan? "
Na één bijtincident niet.
Als gedrag zich herhaald, wordt een hond steeds zekerder met dat gedrag. Hij zal het sneller gaan inzetten.
Het kan zo aangeleerd gedrag gaan worden, dat gebeurd niet gelijk.
Een hond met angstagressie, kan door de successen van het inzetten van de agressie, heel zeker worden bij die agressie.
Dan zie je tijdens dat gedrag een zekere hond, terwijl het gedrag voortkwam uit angst.
Pas na een hoop successen, vormt de hond meer risico.
Uiteraard heb je bij honden medische afwijkingen, die ernstig bijtgedrag kan veroorzaken.
Jammer genoeg, wordt er bijna nooit autopsie gepleegd bij een hond die is afgemaakt na bijtincidenten om te kijken, of er iets medisch mis was.
Ook te kijken naar de omstandigheden, de eigenaar (en zijn opvoed en teainings manier) onder de loep te nemen.
Zo krijg je een beter beeld.
Ik heb niets tegen het inslapen van honden, als het leven lijden wordt.
Ik probeer alleen te laten inzien, dat honden redenen hebben om te bijten.
Reageren
