Wat gaat het momenteel tekeer buiten jongens.. De regen komt hier met zoveel geweld tegen de ramen aan dat ik af en toe controleer of er geen lekkage is ontstaan, want het klinkt alsof het water gewoon naar binnen regent. Het hele appartement piept en kraakt vanwege de harde windstoten die om het complex heen gaan. De bliksem wordt direct gevolgd door de donder, en het begint nog eens te hagelen ook. Dit is nu niet bepaald weer om met je hond buiten te gaan lopen, maar de laatste avondronde moet nog gedaan worden. Als moderne hondenbaas kijk ik op buienradar en hoop ik tussen de ergste buien door met Billie naar buiten te kunnen. Na een half uurtje wachten is onze kans. Ik vertel Billie dat het een kort rondje zal worden. Zo'n slimme hond als hij is weet hij wat ik daarmee bedoel. Terwijl ik mijn winterjas maar weer van de kapstok trek, zie ik dat het oud papier nog weggegooid moet worden. Dat komt prima uit, want naast de bak is een verwilderd grasveldje vol lekkere geurtjes waar Billie altijd zelfstandig zijn gang gaat en vervolgens al zijn behoeftes gedaan heeft tegen de tijd dat ik al het papier weggegooid heb. Dus hup, op naar buiten! Onderweg naar de papierbak begin ik toch wel serieuze onrust te voelen. De bomen staan vol in het blad, en hebben het ontzettend zwaar met die gewelddadige wind die aan de takken trekt. Ik zie onderweg al flinke afgebroken takken, en zelf mag ik ook af en toe een goede duw van de wind ontvangen. Wetende wat voor bui er zo op me te wachten staat, voel ik me absoluut niet op m'n gemak buiten. Eenmaal bij de papierbak aangekomen stuur ik Billie het gras in, en ga ik beginnen met het legen van mijn tas. Ik ben ongeveer halverwege als ik opkijk hoe Billie zich redt in deze storm. En daar zit hij dan, nog geen twee meter naast me... dromerig, op zijn dooie gemakje, met zijn neus omhoog gestoken, te genieten van die loeiende wind die allerlei geuren met zich mee brengt! En van enige behoeftes doen is geen sprake hoor. Ik zeg Billie dat hij echt verder het gras in moet, in de hoop dat hij ontdekt dat er daar ook heerlijke geuren zijn. Gehoorzaam als hij is, schuift hij een metertje op en steekt daar zijn neus weer vrolijk omhoog. Vrouwtje heeft gelijk, hier ruikt de wind ook nog fantastisch! Dus zat er niets anders op, de wandeling zal wat langer moeten duren dan ik gehoopt had. Al huppelend en billen schuddend loopt Billie vooruit, nog altijd met z'n neusje hoog in de wind. Soms heeft iets anders zijn aandacht, want dan kijkt hij om naar mij met een smile op zijn gezicht die me vertelt dat hij het reuze gezellig vindt, zo samen de storm tegemoet. Me zorgen makend om de zware takken die af kunnen breken en het onweer wat weer elk moment aan kan komen waaien, probeer ik al mopperend Billie nog duidelijk te maken dat ík wel liever naar huis wil, dus dat hij tempo mag maken. Normaal geeft hij daar altijd gehoor aan, maar nu heeft ie natuurlijk wind in z'n oren. Uiteindelijk keer ik om, en besluit Billie nu dan toch maar gauw te poepen en te plassen. Morgen zal ik hem goed laten uitwaaien, maar ik ben opgelucht dat ik weer warm en droog binnen zit. En achteraf kan ik toch lachen dat hij zo ontzettend van storm geniet ;-)


Reageren










"