" Inmiddels al lang geleden dat u het beeld van de schokjes van de kop van uw cavalier op dit forum plaatste. Onze cavalier, inmiddels ruim 12 jaar laat dit nu ook een paar keer per dag zien, naast nog wat andere klachten. Ik ben benieuwd of u uiteindelijk te weten bent gekomen hoe en wat. Ik hoop dat u ons kunt helpen.
M.vr.gr.
Ans "
Beste Ans,
Onze Cavalier Basil had net hetzelfde als uw cavalier.
Alles leek inderdaad te wijzen op Syringomelia.
Maar dit zijn we alleen maar achteraf te weten gekomen.
Het begon voor ons allemaal in de maand december...
Eerst at ons hondje niet al zijn brokken meer op.
We hadden hier geen erg op omdat hij dit eerder ook al deed omdat hij gewoon zijn dentastick sneller wou krijgen.
Dus wat we vaak deden was hem met de hand voederen zodat hij toch alles netjes op at.
We linkte dit eerst ook aan wat jaloezie.
We hadden namelijk sinds februari nog maar net een baby en hij had misschien wat nood aan meer aandacht... Want vroeger was hij onze enigste baby.
+ Hij vertoonde ook geen ontbreken aan levenslust.. hij was een echte avonturier en kon wel 20km hiken met ons.
Maar dan werd op 29 december zijn stoelgang ineens zwart en op de avond van 30 december kreeg dit ook meer en meer een lopendere vorm en kreeg hij wat leek op angst tics.
Elke keer als ons zoontje naar hem toe ging schoot hij met zijn kop achteruit alsof hij bang voor iets was.
Maar ook wanneer hij een lekker sneetje kippenwit kreeg at hij dit op met een immens bibberend hoofd.
Hierdoor maakte we direct een spoed afspraak met onze dierenarts op het eerstvolgend mogelijk moment.
Ze stelde ook fors meer hartruis vast dan bij zijn laatste controle waardoor we cardialis moesten beginnen geven.
De tics, die associeerde ze aan epilepsie, waardoor we hem ook nog cortisone moesten geven.
Maar op 1 januari rond 6 uur liep het precies helemaal fout...
Basil had wat leek op een epilepsie aanval...
"maar we hadden hem cortisone gegeven!?" dachten we.
(Achteraf denken we eerder dat hij een "Episodic falling syndrome" aanval had)
Dan maar terug naar de dierenarts...
Met een urinestaal die stroperig oranje was en een hondje die ineens niet meer kon wandelen en amper nog kon staan.
De dierenarts besloot hem in observatie te houden.
En na wat goede rust met wat valium waren er geen tics meer maar hij kon nog steeds niet zelfstandig staan en had geen enkele fut meer..
Volgens de urinestaal had hij geen glucose in de urine, wat diabetes dus uitsluitte...
Zijn algemene waarde zagen er terug goed uit...
Maar toch reageerde hij niet meer visueel, kon hij niet staan, laat staan wandelen en bleef hij jammeren.
Het enige wat de bloedwaarde aangaven was dat hij een tekort aan rode bloedplaatjes had.. wat kon duiden op lever problemen.
Logische piste want hij dronk de laatste dagen als een malle...
De dierenarts besloot een RX te nemen van zijn buik maar hier was enkel op te zien dat zijn maag vol zat en dat zijn buik vol zat met vocht of bloed.
Doordat de stoelgang zwart zag was bloed dus meer hoogstwaarschijnlijk.
Maar desondanks dat de dierenarts Vitamine K had gegeven, waren zijn rode bloedplaatjes te laag om hem met spoed te opereren.
Hij zou leegbloeden als het inderdaad bloed was... En dergelijk afscheid wilde we hem besparen.
Toen de dierenarts ons op 2 januari opbelde om een tussentijdse stuatus te geven en te vragen om langs te komen en te beslissen wat we gingen doen..
1) Hem mee naar huis nemen en de situatie afwachten/aanzien met medicatie
2) Hem laten inslapen (wat de dierenarts aanbeveelde gezien zijn lijden)
waren we kapot.
Toen ze hem ging halen en we hem aan het knuffelen en aan het strelen waren,
huilde hij ook heel intens alsof hij immens veel pijn had... En ook het licht in zijn ogen leek afwezig... hij kon ons precies niet meer zien... hij probeerde recht staan maar zakte telkens in..
Hierdoor moesten we de ontzettend pijnlijke beslissing nemen om hem na 8 jaar, 2 maanden en 5 dagen af te geven en zijn lijden te stoppen en waardig te laten sterven.
We hebben onze hond op nog geen 2 dagen immens zien aftakelen.
De signalen waren er pas een dag voor onze afspraak met onze dierenarts...
Als ik één advies mag geven dat ook ik meeneem..
Als je een Cavalier kiest of hebt als beste vriend... Controleer je Cavalier beter te veel dan te weinig.. want ons Basilleke was een echte sportieve hond die op een paar dagen snel achteruit is gegaan...
Uiteindelijk bleek hij dus te lijden aan Syringomelia en is hij op zijn voorlaatste dag beginnen lijden aan het Episodic falling syndrome.
Maar wat hem vermoedelijk fataal is geworden is een tumor op de mild, nieren of lever.
En had hij geen tekort aan rode bloedplaatjes gehad, dan had hij er misschien ondanks alle andere ziektes die hij had en kreeg nog wel geweest.
Als eigenaar van een Cavalier moet je ontzettend op je hoede zijn...