Mijn ervaring is dat het gemis blijft, het wordt anders dat wel, maar soms overweldigd het je weer enorm.
Toen Inga mijn eerste hond overleed heb ik lang gewacht, ik dacht dat er ooit een soort punt kwam dat je dacht zo, nu ben ik eroverheen, maar dat kan je nooit zo zeggen, ik tenminste niet. En achteraf had Lola al veel eerder bij me kunnen zijn, daar heb ik nu wel spijt van. Toen zij overleed, is er snel beslist dat Jenna kon komen het gemis wordt er toch niet minder om. En achteraf was dat een goede beslissing.
(is alleen mijn ervaring hoor, iedereen verwerkt alles op zijn eigen manier natuurlijk.)
Hoe reageerde de hond van je ouders dat Kylie er niet bij was? "
Dobry, dat is zo. Onze vorige hond hadden we 15 jaar, die daarvoor 13 jaar (kwam nog van bij m'n ouders mee met me) en dan zijn er nog 2 poezen en hondjes geweest toen ik kind was...
Je blijft ze missen en je blijft onthouden hoe ze waren. Ik weet dat maanden wachten met een ander maatje of dadelijk eentje opnemen niets uitmaakt. Als je voelt dat de tijd daar is en er komt dan eentje op je pad...
We gaan nu gewoon wel een paar reisjes doen die we anders niet maakten omdat het te ver rijden is... te warm is of met het vliegtuig moet. Toen Kylie er was werd er altijd rekening met haar gehouden, zonder spijt hoor!
En Zora, de Mechelaar van m'n moeder...
Je weet wel dat alles tegelijk komt... Zij wordt 11, en 2 weken geleden voelden we melkkliercysten.
Laten onderzoeken en een afspraak gemaakt en vandaag om 10 uur binnengebracht in de dierenkliniek. Om half 7 mogen we haar ophalen. Het is 15u geweest. Ik ga zodadelijk bellen of ze goed ontwaakt.... Dus straks of vanavond laat meer nieuws !
We gaan ervan uit dat het goed komt. Ze was in een goede conditie. Vanmorgen nog door hetzelfde bos dicht bij de dierenkliniek met haar gelopen waar we vrijdag afscheid van Kylie namen. Want we waren goed op tijd vertrokken vanwege de files en dus 3 kwartier te vroeg :)
Duimen maar weer ! 
Reageren
