De hele groep volgde Aiko naar de rivier. Onderweg snaaide een aantal honden nog gauw een hapje van tafel. Mmm, pens met rotte vissmaak. Voor mensen misschien erg vies, maar in hondenogen juist een verrukkelijk hapje!
Bij de rivier aangekomen bleek het een enorme modderpoel te zijn. Bobby, die voorop rende, voelde haar pootjes onder zich wegglibberen en met een sierlijke boog en een grote plons belandde ze in de modder. Een tel later was er een nog grotere plons pal naast haar. Een donker hoofd dook uit de modder op.
Bobby keek er even heel verbaasd naar en barstte toen in lachen uit. 'Haha, Obi, ben jij dat? Nooit geweten dat er ook Zwitserse Zwarte Herders bestonden.' Obi grijnsde terug met een bek waar de modder vanaf droop. Toen schudde hij zich zo krachtig uit dat de modderspatten in het rond vlogen. Zo, Obi was weer schoon, maar nu zaten de andere honden onder de modder. Dat lieten ze zich niet op zich zitten.
Yiehaa!!! Uitgelaten stortte de bende zich in de modderplas. Wat een pret, wat een lol. Murphy zakte zover weg in de modder dat het opeens een klein hondje leek. Gijs had al gauw twee keer zoveel vlekken als normaal. De teckels groeven allemaal gangen in de modder en Ayla sprong helemaal door het dolle over iedereen heen. Bamse ging na haar modderbad even heerlijk liggen rollen in de takjes en dennennaalden, zodat ze wel de Verschrikkelijke Bosgeest leek.
Eindelijk was het hele stel uitgedold en lagen ze heerlijk uit te puffen op de oever. Ronin kwam er ook bij liggen. Hij was te vol gegeten om mee te doen met het modderfestijn, maar even lekker uitbuiken wilde hij wel. Aiko haalde lui een modderige poot over hem heen. 'Zo, nu hoor jij er ook bij.'
'Alles goed en wel', zei Obi, 'maar al met al weten we nog steeds niet waar onze baasjes nu zijn.'
O, dat weet ik wel', zei Bobby onverwachts. 'Eh, nu echt hoor' voegde ze er gauw aan toe. 'Ze gingen met zijn allen naar de hondenshow. Ze kwamen elkaar tegen in het bos, allemaal met het plan naar die show te gaan en besloten toen er samen heen te gaan en er meteen maar een heel weekendje van te maken; met eerst een dagje Wellness en dan door naar de show. Ik had daar dus helemaal geen zin in, daarom ben ik weggeglipt om lekker op mollenjacht te gaan. Zullen we dan nu ook maar naar die show gaan?
Obi had het hele verhaal met verbazing aangehoord, maar bij de laatste zin barstte hij in een daverend gelach uit. Het was zo aanstekelijk, dat de anderen honden mee begonnen te lachen. 'Haha', gierde Obi en keek rond naar het groepje druipende, modderige honden. Bobby's ruige vacht stond zelfs recht overeind. 'Haha, naar de show gaan. Waar wilde je aan meedoen? De rubriek voor best verzorgde hond?'
'Haha, nee hoor', antwoordde Bobby, 'we doen gewoon mee aan de demonstratie hondenverzorging. Kimmi, mijn maatje, doet daar ook aan mee en ik begreep dat ze nog meer. honden zochten. Wie weet', voegde ze er plagend aan toe, 'zetten ze bij jou wel een permanentje. En krijg ik een bolletje aan mijn staart.'
'Ah nee hoor', zei Obi, 'ik doe gewoon een bodypaint. Ik heb altijd al eens als tijger geschminkt willen worden. Maar even serieus, het is wel een goed plan. Kom op, we gaan naar de show.'
Langzaam en zich lui uitrekkend kwamen de honden een voor een overeind. Ronin pikte nog even gauw wat van de heerlijke rotte vis mee, voor onderweg.
Al gauw kwamen ze bij de plaats van bestemming. Maar wat was dat nou? Op het buitenterrein van de show liep een klein wit hondje paniekerig heen en weer. Ze botste daarbij overal tegenaan. 'Wat gek', dacht Obi, 'is die hond nou zo in paniek dat ze niet meer kijkt waar ze loopt?' Maar Bobby rende al naar voren. 'Dat is Kimmi, mijn maatje. Voorzichtig hoor, jongens, ze is blind.'
'Bobby, ben jij dat', riep Kimmi uit. 'O, wat ben ik blij je te ruiken. Er is iets verschrikkelijks gebeurd met ons baasje.'
'Wat, wat dan, vertel op!'
Met kleine snikjes vertelde Kimmi haar verhaal. 'Ik mocht dus mee naar de Wellness, terwijl jij op mollenjacht ging. Ons baasje had nog meer hondenbaasjes ontmoet en het was hartstikke gezellig en ik kreeg allemaal lekkere hapjes. Vanmiddag gingen we hierheen, iedereen was vrolijk en had zin in de show. Opeens hoorde ik echter allemaal geschreeuw en ik rook een scherpe geur van angst. Laat me los, hoorde ik iemand roepen en nee, daar ga ik niet in. Het klonk alsof er een gevecht ontstond en toen een doffe klap en een paar mensen die gilden nee, nee, hij leeft toch nog wel? En toen hoorde ik een zware wagen wegrijden en was ik alleen.'
Alle honden keek elkaar geschrokken aan. Dat klonk ernstig! Ayla barstte in snikken uit. 'Nu ben ik echt alleen.' Bamse sloeg troostend een grote poot om haar heen. 'Nee hoor kleintje, wij zijn toch bij je.'
Obi wierp zich spontaan als leider op. 'Hondenvrienden, het klinkt alsof onze baasjes onze hulp nu heel hard nodig hebben. Laten we goed rondsnuffelen of we ergens een aanwijzing kunnen vinden. We moeten ze helpen.'
'Ja', voegde Kimmi eraan toe 'en als die kat nog terug komt kan die misschien meer vertellen.'
'Kat?'
'Ja, die was ook mee, was stiekem in de tas van haar baasje gekropen. Ze zat de hele tijd te rellen!'
'Rellen? De teckels kwamen meteen aangerend. 'Dat moet onze Sara geweest zijn. Het lijkt bijna wel alsof onze baasjes ontvoerd zijn en dan is Sara natuurlijk met ze mee geglipt. Die weet wel weer te ontsnappen ook. We moeten haar vinden, zij weet vast meer over wat er gebeurd is.'
De andere honden voelden zich steeds ongeruster worden. Ontvoerd! Hun baasjes? Maar waarom dan? En wat moesten ze doen om hun baasjes terug te vinden...
Reageren
Het was een gevaarlijke knal.
fiew fiew hola hola. Maar oké even bij de les blijven, eerst zien dat Gijsje zich kan drogen aan de vuurkorf. En wat gebeurt er dan...
) "
