Ik kan me voorstellen dat je als fokker voor een lastig dilemma staat als je een hond hebt die komt uit generaties stabiele, gezonde honden, die zelf ook gezond is, goed gebouwd, mooi... maar bijvoorbeeld absoluut niet vertrouwd is met kinderen. Wat doe je dan? Als je redeneert dat dat vast aan de opvoeding/ervaringen ligt (niet gesocialiseerd met kinderen, gepest door kinderen oid) dan zul je waarschijnlijk denken: ik zet de hond in voor de fok. En als je redeneert dat het aan de genen ligt, dan zul je er wellicht voor kiezen de hond niet te gebruiken.
Ik vraag me eigenlijk af hoe de fokkers hier op hp met zoiets om gaan. "
Dat is ook een punt inderdaad ; wat is erfelijk en wat is aangeleerd?
Zo had ik een tijd terug contact met een fokker die een teef had die bang was voor vreemde honden. De fokker zei, deze is gebeten door een herder toen ze pup was, sindsdien is ze bang. Maar zou 1 zo'n ervaring inderdaad genoeg zijn om een zelfzekere pup om te brengen, of was de pup dan toch al onzeker? Pas later kwam ik per toeval in contact met van 2 van de 4 pups van die teef ; beide hondjes waren angstig, de 1 toonde zelfs angstaggressie, de ander gewoon algemene onzekerheid, kat uit de boom kijken. De combi die gemaakt was, was overigens ook niet optimaal. De fokker had 1 teef en 1 reu, beiden gekocht met het idee om te fokken. De teef was dus al angstig, maar de reu dan? Zelfde verhaal, angstig, maar hij dan vooral naar mensen, waarom dan zo'n combi? Tja, daar had ze de honden voor gekocht hé... Zo zonde.
Hier op HP overigens ook een fokker die een pup kocht die vanaf begins af aan al totaal verkeerde karaktertrekken had, had die fokker van de pup zelf ook al door. Maar deze hond wordt nu ook mee gefokt. Ik zet daar persoonlijk dan toch mijn vraagtekens bij, als de fokker van de hond zelf al zegt dat de karaktertrekken van deze hond als pup zijnde niet binnen de doorgaanse normen vallen van het ras.


Reageren





