Heel voorzichtig zet ik pootje voor pootje op de warme harde vloer richting de bak waar de lekker geur vandaan komt.
Als ik bijna bij de bak ben kijk ik nog even vlug om me heen om te zien of er echt niemand is.
Het ruikt lekker.
Ik pak voorzichtig een paar brokjes uit de bak en ga snel terug naar me mandje in de hoek.
Als ik nog steeds niemand hoor beging ik brokje voor brokje te eten.
Vreemd! Het is lekker , het is eetbaar , en ik hoef er helemaal niks voor te doen?!
Ik hoef niet te vechten , of te zoeken of het te pakken en snel te maken dat ik wegkom.
Het staat er gewoon...
Als de brokjes op zijn begin ik weer op nieuw.
Pootje voor pootje.
Weer wat brokjes mee naar mijn mandje.
Na een aantal keer heen en weer lopen is de bak leeg.
Net op tijd!
Ik hoor de mensen aankomen.
Die mens gaat laag bij de grond zitten en roept met een heel lief blij stemmetje "je hebt gegeten, wat goed!"
Ik reageer door de andere kant op te kijken.
Ik hoor je wel , maar vertrouw je niet.
Het is lekker op , dat pak je me niet meer af.
Na een hele lange tijd zit die mens er nog steeds.
Ik ben toch eigenlijk wel heel nieuwsgierig.
Ik steek mijn neus in de lucht.
Ik ruik geen angst , of agressie.
Voorzichtig kom ik iets dichterbij.
Ze blijft zitten.
Ik ga nog iets dichterbij.
Ze blijft nog steeds zitten die mens?
Nu ben ik zo dichtbij dat ik kan snuffelen.
Maar ik sta klaar om terug te rennen naar mijn mandje in de hoek.
Heel zachtjes aait ze me over mijn rug.
Zou deze mens geen kwaad willen?
Na en tijdje ben ik het zat en ga ik weer terug in mijn mand.
Die mens staat langzaam op en loopt weg.
Wat een belevenis!
Door de warmte en de spanning ben ik heel moe en val ik al snel in slaap.
Een paar weken gaat het elke dag hetzelfde.
Nu weet ik het zeker.
Deze mens is oké!
Als ze op een dag komt loop ik zelf al naar haar toe.
Ik word geaaid en ik krijg een bak met brokjes.
Ik krijg een vreemd soort ding om mijn nek.
"He laat dat!"
Ik draai , en ren en blaf en grom!
Gelukkig dat ding is af.
Die mens steekt een hand met brokjes uit.
Ik twijfel.....
Ik pak toch de brokjes aan en laat me aaien.
De volgende dag doet ze weer dat ding om me nek.
En de dag erna en erna.
Na een paar weken weet ik dat dat ding zo erg niet is.
Het doet me geen pijn.
Wel wat vreemd....
Die mens laat de deur van de kennel open staan.
En ik voel een hele zachte druk aan dat ding om me nek.
Ik loop mee en snuffel aan alles wat ik tegenkom.
Na een aantal weken is het leuk!
Als ze komt met dat gekke ding weet ik dat we gaan wandelen.
Ik vind deze mens heel leuk en lief.
Langzaam aan krijgen we een band en vertrouw ik haar.
Einde deel 1
Als ik bijna bij de bak ben kijk ik nog even vlug om me heen om te zien of er echt niemand is.
Het ruikt lekker.
Ik pak voorzichtig een paar brokjes uit de bak en ga snel terug naar me mandje in de hoek.
Als ik nog steeds niemand hoor beging ik brokje voor brokje te eten.
Vreemd! Het is lekker , het is eetbaar , en ik hoef er helemaal niks voor te doen?!
Ik hoef niet te vechten , of te zoeken of het te pakken en snel te maken dat ik wegkom.
Het staat er gewoon...
Als de brokjes op zijn begin ik weer op nieuw.
Pootje voor pootje.
Weer wat brokjes mee naar mijn mandje.
Na een aantal keer heen en weer lopen is de bak leeg.
Net op tijd!
Ik hoor de mensen aankomen.
Die mens gaat laag bij de grond zitten en roept met een heel lief blij stemmetje "je hebt gegeten, wat goed!"
Ik reageer door de andere kant op te kijken.
Ik hoor je wel , maar vertrouw je niet.
Het is lekker op , dat pak je me niet meer af.
Na een hele lange tijd zit die mens er nog steeds.
Ik ben toch eigenlijk wel heel nieuwsgierig.
Ik steek mijn neus in de lucht.
Ik ruik geen angst , of agressie.
Voorzichtig kom ik iets dichterbij.
Ze blijft zitten.
Ik ga nog iets dichterbij.
Ze blijft nog steeds zitten die mens?
Nu ben ik zo dichtbij dat ik kan snuffelen.
Maar ik sta klaar om terug te rennen naar mijn mandje in de hoek.
Heel zachtjes aait ze me over mijn rug.
Zou deze mens geen kwaad willen?
Na en tijdje ben ik het zat en ga ik weer terug in mijn mand.
Die mens staat langzaam op en loopt weg.
Wat een belevenis!
Door de warmte en de spanning ben ik heel moe en val ik al snel in slaap.
Een paar weken gaat het elke dag hetzelfde.
Nu weet ik het zeker.
Deze mens is oké!
Als ze op een dag komt loop ik zelf al naar haar toe.
Ik word geaaid en ik krijg een bak met brokjes.
Ik krijg een vreemd soort ding om mijn nek.
"He laat dat!"
Ik draai , en ren en blaf en grom!
Gelukkig dat ding is af.
Die mens steekt een hand met brokjes uit.
Ik twijfel.....
Ik pak toch de brokjes aan en laat me aaien.
De volgende dag doet ze weer dat ding om me nek.
En de dag erna en erna.
Na een paar weken weet ik dat dat ding zo erg niet is.
Het doet me geen pijn.
Wel wat vreemd....
Die mens laat de deur van de kennel open staan.
En ik voel een hele zachte druk aan dat ding om me nek.
Ik loop mee en snuffel aan alles wat ik tegenkom.
Na een aantal weken is het leuk!
Als ze komt met dat gekke ding weet ik dat we gaan wandelen.
Ik vind deze mens heel leuk en lief.
Langzaam aan krijgen we een band en vertrouw ik haar.
Einde deel 1
Reageren
,en zo herkenbaar
