Hallo allemaal, mijn naam is Sita. Als jullie hier wat op het forum rond kijken dan zullen jullie wel een topic vinden over Layla, voormalig uit de broodfok. Ze is hier nu exact een jaar. En heeft zich goed aangepast en ik mag zeggen dat ze nu mooi stabiel is. Luistert goed, gaat graag mee wandelen, komt knuffels vragen aan mij en zoontje, en ook naar vreemden durft ze zich onderdanig opentellen voor een voorzichtige, onder begeleiding toenadering. Gekende mensen worden enthousiast begroet. Layla is een echte gezinshond, die op tijd en stond es koppig kan doen (maar daarvoor hou ik van het ras ;); maar gewoon een leuke lieverd is die, als ze zin heeft komt knuffelen. Ze heeft/had een beetje baknijd naar andere honden toe (niet naar mensen! ze 'verstopte' haar eten vaak , maar dat is veel verbeterd, en sinds dat Dobby erbij is gekomen is ze wat meer op haar gemak (ze krijgen elk in hun eigen bench met deurtje toe eten. Zijn ze uitgegeten dan gaat de eetbak weg en kunnen ze weer vrij rondlopen. Beentjes worden wel gedeeld en dat gaat goed. Layla komt uit de broodfok als fokteef en is letterlijk opgefokt, ze was 6 toen ze gedumpt werd in het asiel en kende niks van menselijke affectie. het vermoeden dat ze enigzins een inhuis leven kende is er wel, wss bij de geboorte van de pups. Layla was als de dood voor onverwachte bewegingen en voor voeten (schoppen gehad???). Nu is dat grotendeels over, al zal ze wel wat janken als je voor haar loopt en plots stopt, maar eerder uit schrikreactie, ze is er onmiddelijk over.
Dan kwam een kleine maand of 5 geleden Dobby in the picture. Ik wou wel een tweede hondje, maar dat moest een goede match zijn met Layla (ze is graag haantje de voorste en dingen delen ging toen wat moeilijker, heowel ze stabiel was. Na wat rondzoeken toevallig op een foto van Dobby gestuit, doodsbang en met bolle ogen keek hij in de camera.. En ik wist; ik wil hem ontmoeten. De rit duurde 4u(jaja file) en daar aangekomen was het een hondje dat niks kon, niks gewoon was en zich op je schoot nestelde als je geur iets was dat hij kende voor steun.Maar eigenlijk niks mh$e te beginnen, doodsbang van zelfs zijn eigen schaduw. In groep gin het wel en hij werd enkel geplaatst bij een andere stabiele hond. Ook hier weer broodfokverhaal, alleen is Dobby slechts 1,5 jaar oud en heeft hij letterlijk niks anders gekend dan een donkere kennel. Hij heeft ook verschillende littkenens in zijn nek (wss van mislukte pogingen om hem te laten dekken met een teef.)
Tijdens het eerste bezoek zocht hij wel contact met mij, achteraf vertelde de mevrouw me dat ik de eerste was en dat hij vertrouwen in me stelde. Na nog 2 bezoeken van 2,5 uur rijden kwam ook Layla mee. Dobby was erg geintresseerd en Layla zette hem op een nette manier op zijn plaats wat dobby direct accepteerde en verder werd er gewoon wat gesnuffeld en ging ieder zijn gang. Een goed begin dus. 2 dagen later waren we helemaal verkocht en kwam Dobby bij ons wonen. Het heeft heel wat tijd gekost (hij kon niks, kende geen gras, leiband, huis, geluiden van ins huis; ...) maar nu is hij naar mij en zoon toe een hele lieve niet angstige hond die zich gedraadgt als een puber (jaja, 1,5 jaar oud). We moeten nog een wegje gaan, maar de sprongen vooruit zijn niet te schatten. Hij is dolenthousiast om te wandelen en steekt zelf zijn hoofd door de leiband, hij kan los (terwijl men zei dat dat wss nooit het geval zou zijn ivm vluchtreacties (maar hij loopt naar mij of layla als hij schrikt :)) en kan al pootje en ander pootje. Aan zitten wordt nog gewerkt? Hij heeft van Layla veel geleerd, oa het vertrouwen in ons hoewel wij daar ook een aandeel in hebben ;)) en kwispelt enthousiast als we thuis komen. Hij is zindelijk overdag maar voor snachts word er wel gebruik gemaakt van een kattebak? Dat neemt niet weg dat hij overdag komt vragen om naar buiten te gaan (uit zichzelf geleerd goed he :). Dobby is wel een hondje dat trager dingen opneemt, maar een voorbeeld en veel geduld doet wonderen, hij is hier uiteindelijk nog maar 6 maand is echt al opengebloeid
Echter; hoewel dobby en layla veel aan elkaar hebben merken we wel dat layla met haar 7 jaar niet echt meer wil spelen, samen liggen knuffeleb wel, maar spelen niet(heeft ze ook nooit gekend). Dus is het idee gerezen om mss een derde hond in huis te halen, waar dobby een speelkameraad aan heeft.
Vraag is natuurlijk of Layla daar zal mee akkoord gaan en iets gaat aan hebben (het heeft een tijd geduurd voor ze Dobby dulde/vertrouwde. Maar nu gaat het best goed.
dobby past zich gemakkelijk aan, hij volgt layla en schikt zich in zin rol hier in het gezin, maar blijft af en toe angstig (hoewel dit enorrrrmm verbeterd is en nog wel gaar verbeteren. Al zal hij wss nooit op het 'normale' niveau komen, wel tov ons, maar niet tov vreemden. En dat hoeft ook niet.
Is het een goed idee om een 3e hond in huis te halen? Om dobby een speelkameraad te geven? maar dan een hond die qua karakter in onze 'roedel' past, daarom niet direct, maar toch.... waarmee Dobby kan optrekken en kuren kan uithalen zodat queen layla ook haar rust kan nemen wanneer het jonge grut wilt spelen.. En dan gezellig meedoen als ze wilt
Oja, Dobby en Layla zijn beiden dwergpinchers
groetjes
Sita, Seth, Layla en Dobby
Reageren
). Ik denk dat je vooral zelf een derde hond moet willen, een hond erbij is natuurlijk geen garantie dat ze samen veel gaan spelen. Maar je hebt met een herplaatser natuurlijk wel het voordeel dat je vooraf kennis kunt maken. Is het op korte termijn geen optie om eens te kijken of je een hond redelijk in de buurt vindt die goed met Dobby samen gaat en waarmee hij zo nu en dan zou kunnen spelen? Als tijdelijke oplossing.
