Ik sta in de dierenwinkel. 29 oktober 2016.
"Ja, weet je wat het is, Babs is gewoon heel erg slim" hoor ik een mevrouw zeggen terwijl ze naar haar 'Babs' kijkt. De mevrouw wijst naar beneden en mijn ogen volgen haar hand. Ik kijk naar Babs. Of nou ja, iets wat Babs zou moeten zijn. Een klein hondje met uitpuilende ogen en een tong half uit de bek, een aandoenlijk dier met ruw haar en een staart waar je U tegen zegt. Babs zakt door haar achterpootjes, trekt een scheve bek en krabt achter haar oor.
Jaja, 'slim', dacht ik bij mezelf. "Oh, wat leuk! Mijn hond is ook heel slim. Een Bull terriër" antwoord ik maar. Ze kijkt me vol ongeloof aan. Vol zelfvertrouwen pak ik een hondenpuzzel. Tijd om de verantwoordelijke baas uit te hangen. Glutenvrije hondenkoekjes en gedroogde stukjes vis in mijn jaszak, het e-Book van Turid Rugaas op mijn telefoon. Wat ben ik goed bezig.
Beer die zit er klaar voor. Brilletje op, notitieboek erbij, pen in de poot. Beer is heel slim.
Kijkt u mee?


https://www.youtube.com/watch?v=Q2Xx_2rbZ9M
Doei! De puzzel is trouwens zo'n vijftien keer keihard tegen de vloer gesmeten. Hij is dus kapot. Beer vond het nergens voor nodig allemaal.


Reageren








