een week of 4 geleden zag ik een berichtje op FB .. Mijn hart stond een seconde stil.. Mijn hoofd maakte overuren .. en ik liet ze zien aan mijn echtgenoot.. Mail maar, was zijn reactie.. Helaas, Mylo, was bezet.. Na 4 dagen kreeg ik bericht.. Niemand kwam opdagen.. Wou ik nog komen kennis maken .. En zo reden we eventjes 100km .. Niet wetende wat we zouden aantreffen ..
De foto.. Die brak mij .. Die oogjes, die blik .. Die hield mij vast.. Waarom lag hij daar zo? Waarom keek hij zo bang? Mylo is amper 8 maandjes jong..
Teckels, ze zullen altijd iets los maken bij mij ..
Daar aangekomen zag ik een lieve, maar zo onzekere jonge hond.. Ik ging op de grond zitten, meneer kroop direct bij mij ... Ik was officieel verkocht.. Ik zou niet buiten gaan zonder hem.. Hij heeft me helemaal ondergeplast van onderdanigheid.. interesseerde me niks.. Mylo ging mee.
Zo gezegd zo gedaan, onderweg heeft hij alles ondergekotst, gezellig, maar goed, opruimen en weg...
En nu loopt hij al een goede 4 weken mee in de roedel.. Oh wat was hij bang de eerste dagen.. Elke keer als de honden begonnen de blaffen, dook hij weg.. Een aanraking was het ergste dat bestond.. en plassen plassen plassen..
Nu, nu ziet hij er zo uit..
En zeg zelf, buiten dat er nog een paar kilootjes bij mogen komen .. Ziet hij er toch schitterend uit? 
Het angstplassen is zo goed als volledig gestopt, hij kent zijn naam en is lekker vrolijk .. doet niks liever dan bij mij plakken ...
na 2 dagen bij ons..
Samen met chef charlie gaan wandelen, alleen is hij nog een beetje onzeker, maar daar werken we aan! 
duidelijk op zijn gemak bij de rest... zoek mylo 
Bij Lianne, was hij ook superflink !! en zie zijn oogjes blinken..
En nu, tjah .. Mama's kindje..
3 november gaan zijn balletjes er af (ivm de dames hier, we willen geen ongelukjes!) en dan heeft hij zijn gouden mandje wel tot het einde der dagen..
Reageren
