Ik denk dat het belangrijk is om te beseffen dat het ginder wel anders in elkaar steekt.
Je hebt uiteraard ook daar dierenliefhebbers. Maar in het algemeen hebben dieren daar heel weinig waarde. Die gene die eten voortbrengen, krijgen een iets betere zorg dan de rest.
Honden moeten ginder echt zien te overleven en daar geldt de wet van de sterkste. Zelfs bij de jonge honden veroorzaken ze zonder het te beseffen problemen. Ze moeten vaak allemaal samen uit één grote pot eten. En hoe klein of jong je dan ook bent, wordt het vechten om aan eten te geraken.
Verder lopen die asiel/opvang honden daar buiten. Dus die plassen wanneer ze moeten. Weinigen houden zich bezig met hen degelijk op te voeden.
Dus hebben deze honden het ook moeilijker om aan de leiband te lopen, omdat ze zich dan veel kwetsbaarder voelen. Ze kunnen niet weg wanneer het nodig zou zijn. Dus is voor velen, de aanval, de beste methode.
Maak gebruik van een harnas (y-vorm) mede ivm de gevoelige rug van teckels en een lange lijn. Daar kan je ruimte geven of nemen afhankelijk van waar je loopt. Het is ook echt belangrijk om te zorgen dat je voldoende ruimte creëert tussen Jody en daar waar ze het moeilijk mee heeft. Beter nog is dat je plekken zoekt waar ze weinig wordt blootgesteld aan prikkels, zodat je kan opbouwen. Laten wennen aan; beetje bij beetje. Rust en kalmte zijn belangrijke ingrediënten om een goed resultaat te behalen.
Maak gebruik van echt lekkere en gezonde beloningen. gedroogde vleesblokjes, gekookte stukjes kip (zonder bot), kleine rauwe stukjes rundsstoofvlees. En eerst haar aandacht opvragen thuis, waar er geen afleiding of bedreiging aanwezig is. Eens ze dat kent kan je buiten oefenen waar het kalm is. Om dan zo steeds een stapje verder te gaan. Tot je uiteindelijk zo ver geraakt dat ook al is er een andere hond, je toch haar aandacht krijgt.
Doet ze dit niet van de angst?
Veel lawaai zodat ze zich stoerder lijkt?
Tuurlijk deels wel.