Kenzo sliep al een weekje bij m'n moeder omdat ik hem niet in een stress situatie wilde hebben. Ondanks dat ik niet zonder hem kon leek me dat toch het beste. Gisteravond was het zo ver. Ik kon eindelijk naar huis, eindelijk naar mijn lieve schatje. Ik kon niet wachten om met hem te knuffelen en vanaf gisteren wist ik dat ik door mijn overplaatsing weer 24/7 bij hem kon zijn. Wat gaf me dat een goed gevoel.
Thuis aangekomen liep mijn broer stilletjes naar buiten en haalde spullen uit mijn auto. Ik liep naar binnen maar hoorde geen geblaf, geen blije Kenzo die overdreven enthousiast is om zijn baasje weer te zien. Mijn moeder stond met de tranen in de ogen en ik begon te gillen.. Waar is m'n baby? Hij is aangereden.
De grond zakte onder mijn voeten vandaan en ik voel me zo leeg. Lieve Kenzo ik hou van je en ik mis je zo erg. Mijn alles, mijn trots, mijn rots, mijn knuffel.. Hoe moet ik dit nou zonder jou doen?


Reageren






















