Ik heb afgelopen weekend met pijn in het hart afscheid moeten nemen van onze husky reu met epilepsie. De medicijnen hebben ruim drie jaar lang goed hun werk gedaan. Of hij aan de indirecte gevolgen van epilepsie is overleden weten we (nog) niet, de lichamelijke klachten waar hij aan leed, en de degeneratie van zijn gezondheidstoestand gingen te hard omlaag om tot een (medische) diagnose te komen. Ik wacht nog op de laatste resultaten. Maar dat is hoe dan ook mosterd na de maaltijd.
Natuurlijk slaat de twijfel af en toe toe of we hem te vroeg in hebben laten slapen, maar dan realiseren we ons weer hoe hij op het laatst leed onder de onstopbare reeks aan spasmen die gepaard gingen met pijnlijke kreten (of hij echt pijn had weten we niet, maar het klonk wel zo). Dat hij met de uren gedurende de laatste drie dagen steeds minder kon lopen, of staan, en al een paar dagen niet meer zelfstandig kon opstaan. Dat de dierenarts nog bezig was met diagnose. Dat de weekend dierenarts vaststelde dat de hart en longtoestand al verslechterd waren, de bloeddruk laag. Hoe snel hij weg was toen we hem vredig in onze armen op zoek lieten gaan naar zijn vriendjes die al niet meer bij ons waren.
Het leven was voor hem nog te kort, hij was er tot de laatste twee uur mentaal niet klaar voor om op te geven, maar het lichaam vertelde echt wat anders. En dat zullen we moeten accepteren. "
Heel veel sterkte, als ik het zo lees was het echt de tijd om jullie lieverd te laten gaan.
Als mijn aussie niet meer op haar poten zou kunnen staan, zou ik haar ook laten gaan, ondanks dat dat een hele moeilijke beslissing zou zijn.
Gelukkig gaat het met mijn aussie super, en is ze een heerlijke vrolijke knuffelbeer, die echt nog heel veel zin in het leven heeft.
2,5 jaar geleden was dit heel anders, en zo als ze toen was, had ik verwacht dat ze het eind van dat jaar niet zou halen.
Ondertussen is ze bijna 14 maanden aanval vrij ( nog een aantal dagen ), en heb ik er alles aan gedaan om dat zo te krijgen, en dat is gelukt, maar 14 maanden geleden had ik dat nog niet durven dromen, toen ik haar op donderdagavond ( 23 november 2017 ), naar de dierenarts bracht om haar aan het infuus te laten leggen, omdat ze niet uit haar aanvallen kwam ( ik was echt heel bang om haar die nacht te verliezen ).
Reageren
.